Αντίδραση στη δράση

βλέπουμε τις τελευταίες μέρες μια έξαρση στην ονομαζόμενη "εγκληματικότητα" και "τρομοκρατία" που έχουν αυξηθεί ραγδαία. Επίσης αυτό που βλέπουμε καθημερινα να αυξάνεται είναι ο στόμφος και η έπαρση του Μαρκογιαννάκη (υφυπουργό εσωτερικών - δημόσιας τάξης) και η εξαγγελία νέων μέτρων για την προστασία και ασφάλεια του πολίτη. Μία μέρα μετά την πρωτοεμφάνιση της ειδικής δύναμης άμεσης καταστολής της ΕΛΑΣ στο κέντρο της Αθήνας εθεάθησαν να απολαμβάνουν τον καφέ τους σε κεντρικό καφέ, ενώ λίγα μέτρα πιο κάτω η δημοτική αστυνομία έκοβε κλήσεις στα μηχανάκια αυτής της ειδικής δύναμης!! Απίστευτες καταστάσεις που προσβάλλουν φυσικά κάθε έλληνα πολίτη, ακόμα και αυτόν που δεν το αντιλαμβάνεται.
Η μεγάλη δική μου απορία είναι γιατί δεν αντιλαβάνονται ότι όλες αυτές οι "τρομοκρατικές" ενέργειες που φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια, μήπως είναι αντίδραση στη δράση?? Μήπως η τόση κρατική και παρακρατική βία γεννά αντίδραση με όλους αυτούς τους τρόπους??? Η βία θα πρέπει να εξαλειφθεί δια παντώς από τη ζωή μας, αλλά να που με όλες αυτές τις Ζαχοπουλιάδες και τα Βατοπέδια, το στράγγισμα του κάθε φορολογούμενου και τον εξευτελισμό κάθε ονείρου των νέων παιδιών, η βίαιη αντίδραση είναι αναμενόμενη και επαναλαμβάνω καταδικαστέα!
Ίσως θα έπρεπε αντί καμερών και ειδικών αστυνομικών μονάδων καταστολής να εφαρμοστούν μέτρα για την παιδεία και την ενίσχυση όσων υποφέρουν από τους κατ'επάγγελμα πολιτικούς απατεώνες εντός και εντός κουνοβουλίου. Ίσως αν έστελνε κάποιους εδραιωμένους μεγαλοπολιτικούς σπιτάκι τους ο κουρασμένος μας πρωθυπουργός και ΔΕΝ ΥΠΟΛΟΓΙΖΕ ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΣΤΟΣ ο κόσμος να τον στήριζε και πραγματικά να γινόταν κάτι στη χώρα που τα δελτία ειδήσεων έχουν αντικατασταθεί από τις καθημερινές δημοσκοπήσεις καταλληλότερων και προθέσεων ψήφου...
Γιατί μπορεί τρομοκρατία να είναι μία βόμβα που σκάει τυφλά, αλλά τρομοκρατία είναι και η τιμή της ντομάτας στον πάγκο της λαίκής όπως λέει και μια φίλη μου...

παράξενοι συνειρμοί

Περασμένες 23:00 σ'έναν κεντρικό δρόμο του Βερολίνου με μια νοσταλγία να σέρνεται στα βρεγμένα πεζοδρόμια. Λίγο πιο κάτω ο σταθμός του υπόγειου στη Friedrichstrasse στον οποίο και κατευθύνομαι μετά από μια εξαιρετική βραδυά σε μια τυπική Βερολινέζικη μπυραρία...
Λίγα λεπτά αργότερα κάθομαι πλέον στο σχεδόν άδειο βαγόνι της επιστροφής και ασυναίσθητα ταυτίζω αυτό που ζω εκείνη τη στιγμή με ολόκληρη τη ζωή μου. Όλη μου η ζωή όπως αυτό το βαγόνι με 2-3 άτομα που ακολουθούν την ίδια διαδρομή και συμπορεύεσαι μαζί τους στις όμορφες και άσχημες στιγμές. Μια διαδρομή γεμάτη εικόνες, γέλια, στιγμές, γεύσεις, αγγίγματα, λύπες, κολλήματα, συζητήσεις...
Κάποιες φορές κάποιος έρχεται πιο κοντά, άλλες πάλι απομακρύνεται και διαλέγει να κάτσει λίγο πιο μακρυά. Κάποιος άλλος έρχεται να κάτσει λίγο πιο κοντά σου κοιτάζοντας όμως αντίθετα προς την κατεύθυνση του ταξιδιού, ενώ εσύ εξακολουθείς να ταξιδεύεις και πολλές φορές να αποζητάς το βαγόνι αυτό να αδείασει τελείως. Πόσο παράλογο είναι , αλήθεια αυτό? Ποιός μπορεί να ζήσει χωρίς φίλους, χωρίς να έχει δικούς του ανθρώπους κοντά...?

Στάσεις που κάποιος ανεβαίνει και άλλος κατεβαίνει, πάντα όμως στην ίδια διαδρομή:τη ζωή μου. Κάπως έτσι και όσων ταξιδεύουν με αυτό το βαγόνι και διασταυρώνονται τα μονοπάτια μας.
Άλλες φορές πάλι νέοι επιβάτες έρχονται να ταξιδέψουν μαζί μου πέρνωντας τη θέση κάποιων που κατέβηκαν σε κάποιο σταθμό και χάθηκαν για πάντα...

Στάσεις πολλές.
Εικόνες περισσότερες

Αναμνήσεις κι εμπειρίες άπειρες με άλλες τόσες να περιμένουν.

Σε κάποια στάση αυτής της διαδρομής, αρκετούς μήνες πίσω στεκόσουν και'συ στην αποβάθρα αλλά δεν ανέβηκες και από τότε αυτό το βαγόνι όποια διαδρομή κι αν κάνει, πάντα γυρνάει στο σταθμό σου και σου φωνάζει ν'ανέβεις...

Spandau. έφτασα. 23:50
Να κατέβω ή να συνεχίσω...?

Το σκότος της πολιτικής

Δεν μπορώ να καταλάβω τι γίνεται με αυτούς τους «πολιτικούς αρχηγούς». Θα μου πείτε : τώρα το κατάλαβες??? Συναντιόνται και αμέσως μετά κάνουν δηλώσεις, οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Λες και δεν μίλησαν ποτέ μεταξύ τους, ενώ υποτίθεται ότι συζητήσαν τα φλέγονται θέματα των Ελλήνων και της οικονομικής κρίσης. Αυτό που με τρομάζει είναι ότι ό ένας μας κυβερνά και ο άλλος θέλει να μας κυβερνήσει. Θεωρητικά συμβαίνουν τα εξής:
• ο ένας από τους δύο μας δουλεύει
• και οι δύο μας δουλεύουν
• ο ένας από τους δύο είναι λογικός και ο άλλος τρελός
• και οι δύο είναι τρελοί

Από τα παραπάνω νομίζω ότι η πιο συμφέρουσα για μας εκδοχή είναι η πρώτη που δυστυχώς όμως εμπεριέχει 50% ποσοστό λάθους….
Αν μπορείτε εσείς να καταλήξετε σε κάποια άλλα συμπεράσματα βάση των όσων ακούτε, βλέπετε και εκτιμάτε, θα σας ήμουν ευγνώμων εάν τα καταθέτατε και με βγάζατε από το σκότος της πλάνης…

Εκλογολογία χωρίς ίχνος ντροπής

Άρχισε η φημολογία περί δίδυμων εκλογών τον Ιούνιο.
Η πραγματοποίηση δηλαδή ευρωεκλογών και βουλευτικών την ίδια ημερομηνία. Δε θα επικεντρωθώ στην επιχειρηματολογία που χρησιμοποιούν όσοι υποστηρίζουν κάτι τέτοιο, αλλά σε κάτι άλλο που θεωρώ άκρως παράλογο και προσβλητικό. Θα ήθελα να ξέρω με ποιο δικαίωμα το ΠΑΣΟΚ, αλλά και η κάθε πολιτική - κομματική οντότητα ζητάει εκλογές ενάμιση χρόνο μετά την πραγματοποίησή τους. Ακόμα και το κυβερνών κόμμα δεν έχει το ηθικό αυτό δικαίωμα να κατασπαταλά εξωφρενικά ποσά για την ικαονποίηση των πολιτικών τους μικροσυμφερόντων. Το ΠΑΣΟΚ που ζητά επίμονα εκλογές βασισμένο στην 5η πλέον εξουσία των γκάλοπ, οφείλει να υπακούσει αυτό που η πλειοψηφία του λαού αποφάσισε πριν από 1,5 χρόνο. Αν τώρα η πλειοψηφία αυτή στην πραγματικότητα είναι αναλογικά η συντριπτική μειοψηφία είναι άλλο και αυτό πρέπει να διορθωθεί. Όχι όμως ενάμιση χρόνο μετά τις τελευταίες εκλογές να ζητάς ξανά τη διεξαγωγή τους όταν αυτό συνεπάγεται τεράστια έξοδα για τα δημόσια ταμεία.
Βέβαια οι πολιτικοί είναι οι μόνοι που δεν ενδιαφερονται γιαυτό, απεναντίας μάλιστα έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος.
Θα ήμουν γραφικός εάν πρότεινα εν μέσω οικονομικής κρίσης οι επόμενες εκλογές να χρηματοδοτηθούν από τις περικοπές των μισθών όσων είναι τώρα και θα εκλεγούν μετά βουλευτές???

Δεν ξέρω πως πρέπει να εκφραστώ για να τους χαρακτηρίσω. Θέλω πολύ να τους βρίσω με λέξεις που δεν έχω ξεστομίσει ποτέ, αλλά το θεωρώ πολύ λίγο!

.




"με μικρές ή μεγάλες ουτοπίες

πηγαίνει ο κόσμος μπροστά"


το άκουσα χθες και με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο.

Οι βιτρίνες στη ζωή μας

Έχεις σκεφτεί σε πόσες πτυχές της ζωής μας δίνουμε περισσότερη έμφαση σε αυτό που φαίνεται, παρά σε αυτό που είναι κάτι? Παντού. Λένε ότι όταν γνωρίζουμε κάποιον, υποσυνείδητα σχηματίζουμε γνώμη για αυτόν μέσα στα 3 πρώτα δευτερόλεπτα. Αυτό είναι πολύ άδικο, αλλά δυστυχώς συμβαίνει στην πλειοψηφία των διαπροσωπικών σχέσεων. Ειδικότερα εκεί που, όπως λέει και η λαϊκή σοφία « όπου ακούς πολλά κεράσια…». Γεμίσαμε από φίλους, κολλητούς, ανθρώπους που αγαπάμε πολύ, ανθρώπους που κάνουν τα πάντα για μας και άλλα παρόμοια. Με τη διαφορά όμως ότι όλα αυτά είναι στα λόγια, άντε, άντε το πολύ και στο facebook. Στην πράξη εξαϋλώνονται όλα με μιας στις πρώτες δυσκολίες και μένουν τελικά δίπλα σου ένας, δυό το πολύ άνθρωποι.
Έχω σιχαθεί να ακούω μπούρδες περί έρωτα, φιλικής αγάπης, εκτίμησης, σεβασμού και ότι πρέπει να συνοδεύει τις πραγματικές ανθρώπινες σχέσεις. Με όσα παραθέτω εδώ δεν εννοώ φυσικά μόνο τις διαπροσωπικές σχέσεις στις οποίες εγώ εμπλέκομαι, αλλά και όσες έχω την ευχέρεια να παρατηρώ γύρω μου. Οι μικρές κινήσεις είναι αυτές που κάνουν τη διαφορά μεταξύ ανθρώπων που νοιάζονται και αγαπιούνται με οποιαδήποτε μορφή. Τι να το κάνω εγώ αν ακούω ότι μ’αγαπάς ρε?? Δείξτο γαμώ την ψυχή σου!! Τι φοβάσαι??

Σε παράλληλη τροχιά με τα παραπάνω υπάρχει το φαινόμενο των «πετυχημένων».
Πλέουμε καθημερινά σε μια θάλασσα δημιουργίας εντύπωσης και ίματζ! «Πετυχημένοι» άνεργοι – στελέχη πολυεθνικών (δουλεμπορικών) εταιριών που ήρθαν από τα χωριά τους και θάμπωσαν στην κυρίλα του κάθε social, φυτοζωούν για καμιά 700€ (α!ναι! συν bonus…) και αυτοπροβάλλονται με ύφος διευθυντή. Οι περισσότεροι με το ζόρι μαζεύουν τα ψιλά για το fredo τους, ενώ η υποψήφια μεγαλοκοπέλα εντυπωσιάζεται από το κύρος του… Πρόσφατα σε μια συζήτηση με μια φίλη, μου είπε για μια γνωριμία της σε μουράτο μαγαζί της πόλης (όπου θα βρει τον πετυχημένο της κι αυτή..) με τον οποίο είχε εντυπωσιαστεί. Ωραίο παιδί, στυλάκι κλπ. Και όταν πήγε σπίτι του (με συνοπτικές διαδικασίες) έπεσε απ’τα σύνεφα!! Απορώ αλήθεια το γιατί??? Αφού φαινόταν κελεπούρι, άσχετα αν νόμιζε ότι ο T. Eliot ήταν r'nb dj...!!Γραφικότητες, έτσι κι αλλιώς.

Έτσι καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι δεν πρέπει να είμαστε, αλλά να φαινόμαστε.
Όλα τα’αλλα δεν έχουν σημασία στις περισσότερες περιπτώσεις.

Ας προσέχουμε τους ανθρώπους που αγαπάμε και εκτιμάμε πραγματικά και ας τους το δείχνουμε. Δε χρειάζεται να το λέμε. Απλά να το δείχνουμε…

Τώρα που διάβασες τα κομπλεξικά μου, πρόσεχε μην ακουμπήσεις τη βιτρίνα μου κι αφήσεις καμιά δαχτυλιά. Θα πρέπει να τη σκουπίσω και δεν έχω πληρωθεί ακόμα…

Άντε και φιλιά!

Εναέρια καλάθια

Ποιός είπε ότι στις σύγχρονες πόλεις με τις οικοδομές έχει χαθεί η επικοινωνία....???