Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2015

Σούζα όλοι!Ο κ.Υπουργός!

Και να'μαι πάλι εδώ να γράφω σκέψεις... Μα είναι να μη γράψεις όταν βλέπεις πράγματα που συμβαίνουν και τρελένεσαι????? Κάπου θες να τα πεις, να τα βγάλεις από μέσα σου, να ξαλαφρώσεις.Όχι μην πάει το μυαλό σας στα άλλα ξαλαφρώματα, ας κρατήσουμε ένα επίπεδο. Ανέκαθεν η ελληνική κοινωνία και οι έλληνες γαλουχήθηκαν και λειτουργούσαν με την εικόνα των "αξιωματούχων", "διευθυντάδων", "προϊσταμένων", "υπουργών", κλπ Έννοιες που καλλιεργήθηκαν εντέχνως να προκαλούν σεβασμό.Μόνο που ο σεβασμός κερδίζεται και δεν επιβάλλεται. Πιο συγκεκριμένα όμως, όλοι μας θα έχουμε δει ότι μέχρι τώρα όταν ήταν να σκάσει μύτη κάπου ένας με μια από τις παραπάνω ιδιότητες, όλοι ήταν σούζα!Στέκονταν προσοχή και τα "μάλιστα" πηγαίναν σύννεφο, ασχέτως εαν διαφωνούσαμε κάθετα με τις απόψεις τους ή ακόμα-ακόμα και θέλαμε να τους ρίξουμε κλωτσομπούνια στη μάπα.Όοοοοχχιιιι.Σούζα όλοι.Κάτι μας λέει γιαυτό και η γνωστή ταινία με τον Μαυρογιαλούρο. Δεκαετίες και γενιές ολόκληρες με αυτήν τη συμπεριφορά. Και τώρα ξαφνικά βλέπουμε ανθρώπους της "διπλανής πόρτας".Ούτε αμαξάρες, ούτε στρατιές ακολούθων, ούτε τίποτα. ΟΚ, δε διαφωνώ ότι οφείλουμε να σεβόμαστε τους θεσμούς που αντιπροσωπεύουν κάποιες θέσεις, αλλά όταν οι κάτοχοι αυτών των θέσεων (τα πρόσωπα) και οι αυλικοί τους το εκμεταλλεύονταν αυτό προς όφελος τους (προσωπικό και συντεχνιακο), η δυσοσμία μεγάλωσε.Μεγάλωσε τόσο που έφερε μια από τις μεγαλύτερες αλλαγές στην ιστορία της Ελλάδας. Το τι θα γίνει, θα το δούμε. Εδώ είμαστε...

Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2014

Πολυεθνικές και εταιρική κοινωνική ευθύνη

Βλέπω το τελευταίο διάστημα συνέχεια μια διαφημιση μιας εταιρίας - κολλοσός που παράγει αναψυκτικά σε διεθνές επίπεδο. Μια εταιρία που είναι "χορηγός" του Αη Βασίλη, χριστουγέννων κλπ. Η διαφήμιση κάνει λόγο για την προσφορά της, μέσω της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, σε διάφορες κοινωνικές δράσεις τύπου δενδροφύτευσης, προστασία των αδέσποτων και άλλων ευαίσθητων και εναλλακτικών δράσεων της καθημερινότητας μας. Είναι αλήθεια ότι οι πολυεθνικές και γενικότερα οι μεγάλες εταιρίες δαπανούν τεράστια ποσά στην κοινωνική τους προβολή μέσω προγραμμάτων εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, μιας ευθύνης όμως που τελικά προορίζεται, όχι αντικειμενικά, αλλά παντελώς υποκειμενικά στην προσπάθεια της δικής τους εικόνας, άσχετα αν "ντύνεται" με ωραίες δράσεις και "προσφορές" στην κοινωνία. Τι γίνεται, αλήθεια με τους εργαζόμενούς της και τους μισθούς αυτών? με τις συνθήκες εργασίας? Η συγκεκριμένη πολυεθνική στην οποία αναφέρομεναι στην αρχή προχώρησε πρόσφατα σε κλείσιμο εργοστασίων, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλες χώρες της ΕΕ τη στιγμή που δαπανά υπέρογκα ποσά στη βελτίωση του ίματζ (χαριτωμένη λέξη)της μέσω χορηγιών και διαφήμισης αυτών των ίδιων των δράσεων στα ΜΜΕ. Μήπως θα έπρεπε η βελτίωση του προσώπου της να ξεκινούσε από τα εσωτερικά της? Σαφώς και όχι γιατί τα κέρδη που αποκομίζουν από τις απολύσεις, τα κλείσίματα εργοστασίων και τις μειώσεις των μισθών είναι τεράστια και αυτή η καραμελίτσα της "εταιρικής κοινωνικής ευθύνης" είναι στάχτη στα μάτια!! Ας αναλογιστούμε ως καταναλωτές (θες,δε θες είμαστε...) πως θα σταθούμε απέναντι σε τέτοιες πρακτικές.Πως θα αντιδρούμε στο εξής σε αυτήν την γελοιότητα που μας πλασάρουν ως "προσφορά στην κοινωνία", όταν από την πραγματική τους δράση κλείνουν σπίτια, αφήνουν οικογένειες χωρίς εισόδημα με μόνο στόχο την αύξηση των κερδών τους.

Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2014

Η αλλαγή του Έλληνα

Είναι αδιαμφισβήτητα τα μύρια κακά που έφεραν η κρίση, τα μνημόνια, η τρόικα και οι ντόπιοι λακέδες τους. Δε θέλω να σταθώ σε αυτά. Θέλω να σταθώ και σε κάποια, λίγα μεν, καλά δε που έφερε αυτή η κατάσταση. Ένα από αυτά τα καλά είναι ότι ο Έλληνας βγήκε από τη φούσκα μέσα στην οποία ζούσε και είχε φτιάξει το μικρόκοσμου του φαίνεσθαι του. Έγινε the hard way, αλλά έγινε. Βγήκε από τη φούσκα και τη ζεστασιά της μεζονέτας του στο δρόμο, σε πλατείες και γειτονιές. Οργανωθηκε σε συλλογικότητες και άρχισε να κινείται όπως είχε χρέος να κάνει αλλά δεν τον άφηνε η 48" led smart tv του. Αν προσέξατε μετά το 2008-09 με τα όσα άρχισαν να διαδραματίζονται, άρχισαν να ακούγονται οργανωμένες πλέον φωνές ομάδων πολιτών για τη διεκδίκηση των αυτονόητων σε αξιοπρέπεια, υγεία, παιδεία, καθημερινότητα. Αυτό το γεγονός είναι κάτι που το κράτος φοβάται πολύ και αυτό φαίνεται στο τι έχει αναπτυχθεί από αυτό για να το πολεμήσει. Να φοβήσει τον κόσμο με κατασταλτικές μεθόδους ασύγκριτης βαρβαρότητας, με καταπατήσεις συνταγματικών δικαιωμάτων, με βάναυση προσβολή και τρομοκράτησης της καθημερινότητάς μας. Από κάθε πλευρά το κράτος βάλλει τους πολίτες με μοναδικό σκοπό να καταπνίξει κάθε προσπάθεια για διεκδικήσεις. Για τα νεοελληνικά δεδομένα αυτό το επίτευγμα είναι ένα τεράστιο άλμα, γιατί μετέτρεψε ένα άβουλο καλοβολεμένο ανθρωπάκο σε έναν σκεπτόμενο και διεκδικητικό πολίτη, ή μήπως όχι...?

Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2014

αεριτζής...? ΠΑΡΩΝ!!

Μετά από ένα μεγάλο κενό - ανάπαυλα σε ότι αφορά το παρών ιστολόγιο, είπα να επανέλθω. Πολλά έγιναν και ακόμα περισσότερα θα γίνουν με εμάς είτε παρόντες, είτε απόντες. Ποιο απο τα δύο είναι το σωστό είναι υποκειμενικό και σεβαστό. Η απουσία μου από το blog δε σημαίνει και τη μη ενασχόληση μου με τα "κοινά" του διαδικτύου και της ενημέρωσης. Το αντίθετο θα έλεγα. Πέρασε μια περίοδος έντονης αναζήτησης και προσπάθειας φιλτραρίσματος των όσων βλέπουν το φως του διαδικτύου, μιας και επικρατεί το απόλυτο χάος σε ότι αφορά την πληροφόρηση. Κάτι σε Όργουελ εναντίων Χάξλεϋ με νικητή σαφώς τον δεύετερο.

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012


"Πεθαίνετε, διότι εσκοτώσατε το Πνεύμα. Ενόσω δεν αναστηθή και αναστηλωθή το Πνεύμα, αδύνατον να αρχίση η υπάρχουσα Ζωντανή Ελλάς." Περικλής Γιαννόπουλος

Τρίτη, 7 Αυγούστου 2012

Για το Λιαντίνη που κρύβουμε μέσα μας

Θα φύγω σε ψηλό βουνό, σε ριζιμιό λιθάρι να στήσω το κρεβάτι μου κοντά στη νερομάνα του κόσμου που βροντοχτυπούν οι χοντρές φλέβες του ήλιου, ν' απλώσω εκεί την πίκρα μου, να λυώσει όπως το χιόνι. Μη με ρωτάς καλέ μου αϊτέ, μη με ξετάζεις ήλιε μου! Μην πιάνεσαι απ' τους ώμους μου και στριφογυρίζεις άνεμε! φεγγαράκι μου! Καλέ μου! Αυγερινέ μου! Φέξε το ποροφάραγκο. Βοήθα ν' ανηφορήσω! Ρίχτε στο δρόμο συννεφιά να μη γυρίσω πίσω! Φέρνω ζαλιά στις πλάτες μου τα χέρια των νεκρών! Στη μια μεριά έχω τα όνειρα, στην άλλη τις ελπίδες! Κι ανάμεσα στις δυο ζαλιές το ματωμένο στέφανο! Μη με ρωτάς καλέ μου αϊτέ, μη με ξετάζεις ήλιε μου! Ρίχτε στο δρόμο συννεφιά να μη γυρίσω πίσω! Κοιτάχτηκα μες στο νερό, έκατσα και λογάριασα, ζύγιασα το καλό και το κακό του κόσμου. Κι αποφάσισα, να γίνω το μικρότερο αδερφάκι των πουλιών!