Είναι κορίτσι!! είναι κορίτσι!!!

Πέμπτη 20 Οκτωβρίου σήμερα...

μια πραγματικά όμορφη κι αλλιώτικη μέρα!
Είναι πολύ όμορφο να ξυπνάς το πρωί, ...να φτιάχνεις καφεδάκι...
λίγο ίντερνετ ...λίγο μουσικούλα και ν'ακούς την όμορφη είδηση:
"κοριτσάκι γέννησε η Κάρλα Μπρούνι"!!! να το φανταστώ ...ένα μικρό πανέμορφο αγγελούδι (όπως η μάνα του) που ίσα ισα ανοίγει τα ματάκια του και δίπλα του ευτυχισμένη η Κάρλα και Νικολά. Μια τέτοια ξεχωριστή μέρα με την είδηση αυτή να παίζει παντού!


...Α ναι, ξέχασα:σήμερα βγήκαν στους δρόμους και 300.000 χιλιάδες Έλληνες, καταλύθηκε για πολλοστή φορά το Σύνταγμα από το ίδιο το κράτος και τα σκυλιά του, και πάρθηκαν αποφάσεις εντός του εθνικού μπουρδέλου για το ξεπούλημα του μέλλοντός μας, αλλά τι με νοιάζει..?

Είναι απίστευτο ρε παιδιά το πόσο πολύ έχουμε συνηθίσει ως κοινωνία, αλλά και ως μεμονομένα άτομα τη σαπίλα και το ξεφτιλίκι που υπάρχει γύρω μας. Υπό άλλες συνθήκες - πιο λογικές - θα ήταν αδιανόητα τα όσα ζούμε και όμως τώρα δεν αντιδρούμε στο ελάχιστο. Αυτό για μένα ένα πράγμα μόνο μαρτυρά: ότι τόσα χρόνια έγινε καλή δουλειά στην αποχαύνωση μας και πλέον θεωρούμε δεδομένα και συνηθισμένα όλα τα κακώς κείμενα. Κάτι σαν το πείραμα με το βάτραχο στην κατσαρόλα που τον βράζεις σιγά σιγά.
Μου έκανε τρομερή εντύπωση η παρότρυνση του υπουργού "προστασίας" του πολίτη προς τους αστυνομικούς που διαμαρτύρονται και αυτοί(πλέον) ότι πρέπει να υπερασπίσουν το Σύνταγμα της Ελλάδος και από την άλλη αυτός ο ίδιος απαγόρεψε την ελεύθερη συνάθροιση (άνω των 2 ατόμων) στην πλατεία Συντάγματος. Πόσο ειρωνική σύμπτωση, αλήθεια η ονομασία της πλατείας..ε? Στη χούντα του ΄67 απαγορευόταν η συνάθροιση ανω των τριών ατόμων. Αυτοί εδώ κατάφεραν και ξεπέρασαν του Συνταγματάρχες!!

Το ταξίδι της ζωής δεν είναι για να φθάσουμε στον τάφο με ασφάλεια σ' ένα καλοδιατηρημένο σώμα, αλλά κυρίως για να ξεγλιστρούμε προς όλες τις πλευρές, πλήρως εξαντλημένοι, φωνάζοντας «...ρε γαμώτο....τί βόλτα!».

το είδα γραμμένο και μου άρεσε...
...αλλά έλα όμως που όταν έρθει αυτή η ώρα - η οποία έρχεται νωρίς όταν επιλέγεις να ξεγλιστράς από τα συνηθισμένα - αρχίζεις τις χριστοπαναγίες. "Γιατί τώρα??", "γιατί αυτός, ήταν καλό παιδί", "είναι άδικο, τόσο νέος" και άλλες τέτοιες ουτοπικές, πολύ ανθρώπινες απορίες.
Προχθές χάθηκε ένας πολύ καλός φίλος. Σκοτώθηκε με τη μηχανή στο γαμήλιο ταξίδι του. Δυο μέρες τώρα δεν μπορώ να προσδιορίσω τα συναισθήματά μου σχετικά με βασικά πράγματα που νόμιζα ότι είχα καταλήξη στη ζωή μου. Ισχύουν τα λόγια που παρέθεσα στην αρχή, ή μήπως πρέπει να κάνουμε ότι είναι δυνατόν για να μην προκαλούμε πόνο στους γύρω μας, έχοντας όμως απωλέσει το μεγαλύτερο ποσοστό της ιδεολογίας μας? Κι αν ναι, πως ορίζεται η ιδεολογία και η φιλοσοφία της ζωής που θέλουμε να κάνουμε?

Είναι πολύ αντιφατικό να λέμε από τη μία ότι "εγώ ζω όπως θέλω" και από την άλλη να ισχυριζόμαστε ότι αγαπάμε κάποιους ανθρώπους. Συνάμα όμως και αυτή η αντίφαση είναι εξωφρανικά υποκειμενική. Λίγο πολύ όλοι μας έχουμε αποδεχθεί στα λόγια ότι αγαπάμε κάποιους ανθρώπους γύρω μας έτσι όπως είναι και όμως στις περισσότερες περιπτώσεις θέλουμε να άλλάξουν για να γίνουν έτσι όπως ΕΜΕΙΣ νομίζουμε ότι πρέπει να είναι...

όσο τα σκαλίζουμε αυτά τα θέματα, τόσο περισσότερα ερωτήματα θα προκύπτουν!

Καλό σου ταξίδι φίλε Νώντα

Libertad!

Ο Φορτίνο Σαμάνο καπνίζει και σκέφτεται:
"Είμαι ότι δεν έζησα, είμαι η βροχή που θα 'ρθει
να δροσίσει άγνωστων γυναικών το κορμί.
Βράδυ στα κρεβάτια τους πως στενάζουν ξαναμμένες
ποιος Σαμάνος έφερε τούτη τη βροχή..."

Ο στρατιώτης με τ'όπλο σημαδεύει και σκέφτεται:
"Με μια κίνηση απλή θα του κλέψω ότι έχει ζήσει
είμαι ένας μικρός θεός, είμαι ένα στοιχιό.
Πάνω από το αίμα του αύριο εδώ την ίδια ώρα
ερπετά θα σέρνονται όπως κάνω κι εγώ..."

Το τελευταίο τσιγάρο κι εκείνο σκέφτεται:
"Θα γίνω γέλιο να κρυφτώ σε παιδιά που ξεφαντώνουν
ο καιρός θα χάνεται ώσπου κάποιο απ'αυτά
θα φωνάξει "Λιμπερτά!" κι όπως θα κοιτάει τις κάνες
θα βρεθώ στα χείλη του σαν τσιγάρο ξανά..."

Θ. Παπακωνσταντίνου

Γύρω μας καθημερινά υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους άλλες φορές συναλλασόμαστε και άλλες φορές απλά περνούν δίπλα μας. Ανθρωποι που με την πρώτη ματιά σχηματίζεις μια άποψη και συχνά πέφτεις έξω και άλλοι που μόλις μιλήσεις μαζί τους σε κερδίζουν... Λένε ότι χρειάζονται μόνο τα τρία πρώτα δευτερόλεπτα για να σχηματίσουμε άποψη για κάποιον που γνωρίζουμε, αυτό ωστόσο πολλές φορές αναιρείται. Είναι αυτή η διαολεμένη βιτρίνα που κυνηγάνε οι περισσότεροι απλά και μόνο για να ξεγελάνε. Ποιος ξέρεις ίσως να ντρέπονται για τον εαυτό τους. Είχα δυο ανθρώπους στο μυαλό μου γράφοντας αυτές εδώ τις γραμμές:ο ένας γέρος και χτυπημένος από πολλά και ο άλλος νέος και βιτρινάτος.Τον πρώτο θα απεύφευγες να τους πεις ακόμα και την ώρα αν σε ρωτούσε στο δρόμο και ο δεύτερος θα νόμιζες ότι είναι από τους ιδανικότερους ανθρώπους μόλις άρχιζες να τον γνωρίζεις.

Κι όμως τα πράγματα είναι τόσο αντίστροφα...

Νίτσε

Ο άνθρωπος είναι ένα βρόμικο ποτάμι. Πρέπει να είσαι θάλασσα για να μπορείς να δέχεσαι ένα βρόμικο ποτάμι χωρίς να λερώνεσαι

Νίτσε

Διάβαζω τώρα τελευταία κάτι του Νίτσε και όταν ρώτησα κάποιον αν πρέπει να ανησυχώ για το ότι συμφωνώ μαζί του, μου είπε "οχι, αλλά μην το πεις παραέξω"...!!

Μεθόντας πάνω στα κύματα αγνοούσε τον τρόπο
που η νύχτα μπορεί και φέρνει το φως και η μέρα το σκοτάδι.
Μόνος, παρέα με εκατομμύρια ανάσες πέτρινες αλμυρά βρεγμένες
γιγαντωνόταν μπροστά στην αποροία των βλεμμάτων.
Άθελα του έφτιαχνε σύμπατα ξαρμυρισμένα τρίβοντας αναμεσα
στα βότσαλα τα θέλω του...

...κ'ύστερα τα συμφωνούσε με το διάολο
που κοίταζε ειρωνικά.

Πόσο δυνατά λόγιαζε πράγματα φτηνά...?

Ήταν σα σκυλί δαρμένο που λυσσασμένο πια δάγκωνε τον αφέντη του,
χωρίς να θέλει να τον πονέσει.

Χρόνια φτιαγμένα από στιγμές και γεμισμένα από σκόνη
τόσο νόστιμη όσο ένα ποτήρι νερό όταν διψάς

Καλό ξημέρωμα πάλι..