πέρασαν δυο μέρες δύσκολες...
πολύ δύσκολες

είναι στιγμές που αποζητάς την αγκαλιά της περισσότερο από τον αέρα που αναπνέεις αλλά συνάμα ταυτίζεσαι κάποια δευτερόλεπτα με το "τι ζητάς"... και αναρωτιέσαι.
Τη μια έχεις τον παράδεισο στη αγκαλιά σου και την άλλη αναρωτιέσαι...
Βλέπεις ότι όσα πίστευες από πιτσιρικάς ότι μπορείς να σβήσεις, να αγνοήσεις, να παλέψεις, να στέκονται μπροστά σου νικητές. Αδιάφοροι νικητές ...χαμογελαστοί.

"ότι δίνει η ζωή
μια μέρα στο πέρνει με τόκο"
μπορεί να πονάνε αυτά τα λόγια και οι σκέψεις, αλλά γεννιούνται. Γεννιούνται όταν δε συμβιβάζεσαι με τίποτα λιγότερο από τα πάντα!

αγάπη δανεική δε μπορώ να δώσω σίγουρα. Μόνο να χαρίσω. Να σου χαρίσω τα πάντα και μαζί τους εμένα.

Σ'αγαπώ

Όταν σωπαίνουν οι καταιγίδες
Και ησυχάζει το κύμα
Μπορείς και πετάς ψηλά …πολύ ψηλά
Φτάνεις στον Ήλιο, τον χαϊδεύεις και κείνος σου χαμογελά
Σα μικρό παιδί που το έταξες λούνα παρκ

Και είναι τότε που μαθαίνεις πως γράφεται η λέξη «σ’αγαπώ»

Ρε μυστήρια που είναι η ζωή...

εκεί που είσαι στα Τάρταρα και ψιλαφίζεις τον πάτο με τις άκρες των δαχτύλων σου με μιας βρίσκεσαι στην ταράτσα τ'ουρανού κι αγναντεύεις σα στην ψηλότερη κορφή...!!


γιατρέ ..τι έχω??

διαβάζω την προηγούμενη ανάρτησή μου και απορώ... από τη μιά θέλω να τη σβήσω γιατί είναι λόγια τσατίλας κι απο την άλλη δε θέλω να σβήνω τίποτα γενικώς.

Τελικά είναι μαγική η δύναμη μιας αγκαλιάς!!!

Κρυψώνες...

Δυναμώνει η βροχή έξω, το ίδιο και μέσα και μουσκεύει κάθε σκέψη μου.
Ψάχνεις να βρεις απαντήσεις και η μόνη παρηγοριά είναι η απομόνωση. Μια απομόνωση αλλόκοτη μέσα στην οποία μόνο βρίσκεις ζεστασιά εκεί που είσαι μόνος με τον εαυτό σου και σε κρατάνε παρέα ένα τραγούδι και ένα τσιγάρο. Πόσο περίεργο φαντάζει αλήθεια…?
Κι αρχίζεις το ξαναμέτρημα. Το πρόβλημα είναι ότι δεν αλλάζει το αποτέλεσμα στο οποίο καταλήγεις. Όσες φορές κι αν τα βάλεις κάτω, τίποτα δεν αλλάζει και επιβεβαιώνεται το κάθε τι όπως ο ήλιος επιβεβαιώνει το ξημέρωμα. Μου το έλεγαν, αλλά εγώ το δικό μου… δε μπορεί, εγώ ξέρω καλύτερα…
Πόσο μαγικές είναι αλήθεια αυτές οι κρυψώνες που σκαρώνουμε όλοι μας για τις δύσκολες στιγμές. Κρυψώνες ολοσκότεινες στα ξένα μάτια, μα ολόφωτες στην ψυχή μας. Φέρνεις για παρέα εικόνες μακρινές, χαρούμενες γεμάτες χρώματα και τις βάζεις να κάτσουν δίπλα σου για να τους κλέψεις τη δύναμη της στιγμής εκείνης …και ‘κείνες δε στο αρνιούνται. Γι’αύτο άλλωστε γεννήθηκαν!
Από την άλλη θα γούσταρες όσο τίποτα αυτές τις ώρες να δεις έναν κολλητό, να κάτσεις να τα πεις, να πιεις μια ρακί, αλλά δε γίνεται για ρουτινιασμένους λόγους που τους βλέπεις μπροστά σου και συνεχίζεις και ‘συ να προχωράς. Δε γίνεται! Όχι δε γίνεται κι όμως το βλέπεις μπροστά σου…

Η τρομοκρατία των δημοσιογράφων

Χθες 10/2 έγινε διαμαρτυρία έξω από τις εγκαταστάσεις του τηλεοπτικού σταθμού MEGA από εργαζόμενους του ΗΣΑΠ. Η διαμαρτυρία έγινε για το μεροληπτικό τρόπο με τον οποίο το MEGA παρουσίασε τις ειδήσεις που αφορούσαν τους εργαζόμενους. Πριν 3 μέρες έγινε ακριβώς το ίδιο έξω από τις εγκαταστάσεις του «ευαισθητοποιημένου» και «εναλλακτικού» Σκάι.
Τι βλέπουμε δηλαδή? Βλέπουμε ότι ο έχει ξεχειλίσει το ποτήρι της παραπληροφόρησης, της εστιασμένης διαστρέβλωσης των γεγονότων, της παπαγαλοποίησης των δημοσιογράφων και ότι πλέον ο κόσμος αρχίζει να αντιδρά και σε αυτό το φαινόμενο. Η γενικότερη αφύπνιση που άρχισε να εξαπλώνεται και να κερδίζει έδαφος εις όφελος της λαϊκής μάζας, θα πρέπει να κορυφωθεί στις επόμενες εκλογές η οποία είναι η μόνη μέρα από τις 1460 (365 Χ 4 χρόνια) κατά την οποία υπάρχει δημοκρατία, γιατί τις υπόλοιπες 1459 κυριαρχεί το νταβατζιλίκι, η τρομοκρατία και η λαμογιά. Γιατί είναι νταβατζιλίκι και τρομοκρατία να βγάζεις ότι νόμο θέλεις για να καλύψεις τους δικούς σου ενάντια στο Σύνταγμα (βλ. περιπτώσεις διοδίων, βατοπέδι, κλπ) και αναφέρομαι σε κάθε πολιτικό μπουλούκι που πέρασε και κυβέρνησε. Δεν είναι δυνατόν το ΣτΕ να αποφασίζει ότι παύει οποιαδήποτε δίωξη εναντίων του Δούκα, Μπασιάκου και Κοντού για το βατοπέδι λόγω παραγραφής, αλλά να υφίστανται οι διώξεις όλων των άλλων που εμπλέκονται. Είναι σα να λες ότι εγώ που έχω μια επιχείρηση και χρεωκόπησα να κάνω κατάσχεση των περουσιακών στοιχείων των υπαλλήλων μου. Εγώ ως αφεντικό δε φταίω, αλλά φταίνε οι υπάλληλοί μου…
Και για να επανέλθω στο θέμα, όλα αυτά γίνονται με την αδιάλειπτη στήριξη και σκηνογραφία των ΜΜΕ και των μεγαλοδημοσιογράφων που λυμαίνονται την κατάσταση.

...θα ξαν'ανεβώ