Η ζωή γίνεται…

Πολλοί άνθρωποι έχουν τη ζηλευτή αυτή τύχη να παρουσιάζεται μπροστά τους η ίδια τους η ζωή, αλλά δεν μπορούν να τη δουν. Ειρωνικά αντιφατικό, αλλά μάλλον είναι μέσα στις μυστικιστικές εκπλήξεις της ζωής. Δεν έχει αξία η ίδια η γνώση, αλλά η πρόθεση να τη δεχτούμε.

Bajé contigo hasta aquí
Parece un sueño viejo y olvidado
Escondiste luz en un cuerpo secreto
Guardé memorias que me trajeron junto a ti

Τελειώνει η ζωή στον καναπέ παρέα με ένα τηλεκοντρόλ ή εκεί αρχίζει…?
Το που τελειώνει ή αρχίζει κάτι εξαρτάται μάλλον από το πώς θες να το δεις. Το τι είναι στην πραγματικότητα θα το καταλάβεις στο τέλος. Το ίδιο τέλος που κάπου μέσα στο μυαλό μας φωνάζει, αλλά είναι ακόμα μακριά. Τόσο μακριά που δε θα καταλάβουμε για πότε ήρθε.
Πολύ εύκολα εθίζομαι σε ότι με βολεύει κι ας μην είμαι εγώ.
Η ζωή γίνεται

Παραθαλάσσιος καφενές σε κάποια επαρχία
εκεί που ζούνε οι άνθρωποι μόνο γονατιστοί.

Φόρεσες όλα τα βουνά και τα μεταξωτά
Τη νύχτα που ‘χεις μέσα σου, τη λες με το όνομά σου (Μ.Ελ.)

Όλα στη θέση τους!

Όλα ήταν στη θέση τους

Οι πεινασμένοι στην Αφρική. Οι ειδικοί στην τηλεόραση. Οι κακοί στη
φυλακή. Οι αναρχικοί στα Εξάρχεια. Αυτοί που αποφασίζουν στη Βουλή. Τα
λεφτά μας στα δάνεια. Η αστυνομία στην επόμενη γωνία. Τα σπίτια μας
στις τράπεζες. Οι εχθροί μας στην Τουρκία και τη Μακεδονία. Τα πάρκινγκ
μας στα πάρκα. Η ψυχαγωγία μας στα bar. Τα παιδιά μας στο σχολείο. Οι φίλοι μας στο
Facebook. Η τέχνη στα μουσεία. Οι επιθυμίες μας στις διαφημίσεις. Τα
δέντρα μας Χριστούγεννα στο Σύνταγμα. Η ομορφιά στα κέντρα
αδυνατίσματος. O έρωτας στις 14 Φλεβάρη. Εμείς στους τέσσερεις τοίχους.

ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΤΕΛΟΣ

ΖΩΗ ΜΑΓΙΚΗ

Η αστυνομία στην Αφρική. Οι πεινασμένοι στις τράπεζες. Οι αναρχικοί
στη Βουλή. Τα Εξάρχεια στην καρδιά μας. Οι κακοί στα κέντρα
αδυνατίσματος. Οι φίλοι πλάι μας. Τα bar στις φυλακές. Αυτοί που
αποφασίζουν στο σχολείο.Τα λεφτά μας στα πάρκα. Τα πάρκα στα
πάρκινγκ τους. Οι εχθροί μας στο facebook. Οι ειδικοί στα σπίτια τους.
Η τηλεόραση στα σκουπίδια. Η ψυχαγωγία στα σχολεία. Η τέχνη παντού.
Οι διαφημίσεις στα μουσεία. Τα παιδιά μέσα μας.Τα μπαλέτα στους
δρόμους. Ο έρωτας στην επόμενη γωνία. Τα σπίτια στα δέντρα. Τα
δέντρα στους δρόμους. Η ομορφιά στους δρόμους . Οι επιθυμίες μας στους δρόμους.

Εμείς;

Στους τέσσερεις τοίχους;


μου ήρθε αυτές τις μέρες με email και νομίζω κάτι έχει να πει...

Love's ugly little twins

Despair and Deception, Love's ugly little twins
Came a-knocking on my door, I let them in
Darling, you're the punishment for all of my former sins

I let love in

The door it opened just a crack, but Love was shrewed and bold
My life flashed before my eyes, it was a horror to behold
A life-sentence sweeping confetti from the floor of a concrete hole

I let love in

Well I've been bound and gagged and I've been terrorized
And I've been castrated and I've been lobotomized
But never has my tormenter come in such a cunning disguise

I let love in

O Lord, tell me what I done
Please don't leave me here alone
Where are my friends?
My friends are gone

O Lord, tell me what I done
Please don't leave me here alone
Where are my friends?
My friends are gone

I let love in

So if you're sitting all alone and hear a-knocking at you door
and the air is full of promises, well buddy, you've been warned
Far worse to be Love's lover than the lover that Love has scorned


I let love in...

Πόσες παγίδες κρύβουν οι αγάπες?

Όποιος μπορεί να απαντήσει μάλλον δεν έχει αγαπήσει...

Όταν χαράζει, ο πρώτος στεναγμός
βγαίνει απ' τα πιο σφιγμένα χείλη.
Σαν πεταλούδα στην κάμαρη πετά
ψάχνοντας άνοιγμα να φύγει.

Αν είσαι μόνος, αν είσαι αδύναμος
η χαραυγή θα σε ξεκάνει.
Έχει το μύρο, έχει τη σιγαλιά,
κι έχει τον ήλιο τον αλάνη.

Καινούρια μέρα, καινούριος ποταμός
στις εκβολές του θα προσφέρει
όσα χαθήκαν, όσα ξεχάστηκαν
κι όσα γι' αυτά κανείς δεν ξέρει.

Πίσω απ' τους λόφους, πίσω απ' τα βλέφαρα
υπάρχει τόπος και για σένα.
Χωρίς Βαστίλη, χωρίς ανάθεμα,
χωρίς τα χείλη τα σφιγμένα.

θαν. Παπακωνσταντίνου



Βρέχει έξω. Μάλλον βρέχει και πιο μέσα από το απλό «έξω»…
Μια κρύα μπύρα, λίγη μουσική και ένα – δυο χάρτες ανοιχτοί μπας και βρω να ξεφύγω από σένα και το χθεσινό πρόσωπό σου.
Πόσες φορές σε ρώτησα αν ακούς? Πόσες φορές σε ρώτησα αν βλέπεις?? Αν μπορείς να δεις το παντοτινό άπειρο..?

…βρέχει …δυο χρόνια τώρα

Ποιά η διαφορά του απείρου από το μηδέν...?

...και τα δύο ένα τίποτα είναι..

οι καταστάσεις επαναλαμβάνονται,
...τα πρόσωπα αλλάζουν!

Οι στιγμές όμως δεν ξεχνιούνται ποτέ!!!

ένστολη τρομοκρατία

...διαμαρτυρήθηκε στους μπάτσους όταν τους είδε να κακοποιούν μια κοπέλα - διαδηλώτρια και τον κυνηγησαν, τον έπιασαν και του φόρτωσαν ένα σακίδιο με μολότωφ. Το Σάββατο στην πορεία της Θεσσαλονίκης. Για κακή τύχη τους τύχη όμως κάποιος τους τραβούσε βίντεο και στο δικαστήριο το παλλικάρι αφέθηκε ελεύθερο. Εγείρονται μια σειρά ερωτημάτων:

- το δικαστήριο το ίδιο που αθώωσε τον 23χρονο όταν τα είδε αυτά, γιατί δεν κινήθηκε αυταπαγγέλτως εναντίων των μπάτσων αυτών?

- με ποιανού εντολές το έκαναν αυτό οι μπάτσοι??

- πόσο έγκυρες και νόμιμες μπορεί να είναι οι υπόλοιπες "συλλήψεις" που πραγματοποιήθηκαν με απόδωση παρόμοιων κατηγοριών?

είναι να αναρωτιέται κανείς αν η χούντα τελείωσε το '73 ή συνεχίζεται ακόμα, σε πολύ χειρότερη μορφή. Τακτικές της επταετίας εκδηλώνονται σε όλο τους το μεγαλείο από ένστολους που θεωρούν ότι απλά "κάνουν τη δουλειά τους". Αυτό το άκουσα τελευταία όταν τυχαία βρεθηκα στην ίδια παρέα με έναν ζητά. Εμετικές υπάρξεις που παρασιτούν εις βάρος της κοινωνίας από την οποία πληρώνονται!!

Παρόμοιο περιστατικό εξελίχθηκε μπροστά στα μάτια μιας φίλης μου χωρίς να γνωρίζω την εξέλιξη αυτού του περιστατικού. Αποδεικνύεται δηλαδή ότι είναι ΠΑΓΙΑ τακτική των μέσων καταστολής η ανεξέλεγκτη αυθαιρεσία εις βάρος όσων λένε τα πράγματα με το όνομά τους. Στο πλευρό αυτής της ένστολης τρομοκρατίας είναι τα μεγαλύτερα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης με κάθε λογής αποβράσματα τύπου πρετεντέρη, καμπουράκιδων ή οικονομέων να βλέπουν το δέντρο αντί του δάσους και να δίνουν μικρόφωνο στον έλληνα εγγονό του αδόλφου τον Καρατζαφύρερ.
Στο μυαλό μου τριγυρνά πολύ τελευταία το τι θα κάνω στο εξής αν χρειαστεί να συνυπάρξω σε μια παρέα με έναν μπάτσο? Δεν είμαι υπέρ του τσουβαλιάσματος, αλλά επίσης δεν είμαι και υπέρ του να συμμετέχω κάπου όπου δεν έχουν βάση και λόγο οι αρχές μου. Θεωρώ ότι όποιος μπάτσος δε συμφωνεί με τις τακτικές που εφαρμόζει η αστυνομία με τόσο απάνθρωπο τρόπο σε τόσο μεγάλο αριθμό απλού κόσμου, θα πρέπει να μαζέψει τα μπογαλάκια του και να κάνει κάτι άλλο για να βγάζει το ψωμί του. Γιατί αυτό το ψωμί που τρώει τώρα είναι ματωμένο με αίμα αθώων!!!

Πρέπει επιτέλους οι νοικοκυραίοι να βγουν από το λήθαργο τους και δουν τι γίνεται!!!

Ας πάψουν επιτέλους να κατηγορούν τα νέα παιδιά που βγαίνουν στο δρόμο. Το μέλλον τους διεκδικούν. Αυτό που οι ίδιοι 50άρηδες σήμερα τους το κατέστρεψαν με τη λογική του βολέματος!!!