καλημέρα και καλή βδομάδα

πόσο ανησυχητικά τυπικές ακούγονται οι παραπάνω απλές ευχές συγκρινόμενες με αυτό που ακούσαμε χθες βράδυ:βρέφος μιας μέρας βρέθηκε ημίγυμνο σε κάδο σκουπιδιών!
Ξεκίνησε δηλαδή τη ζωή του μέσα στα σκουπίδια, έτσι απλά, από μια μάνα που το πέταξε, έτσι απλά!ΕΤΣΙ ΑΠΛΑ!
Όταν με το καλό μεγαλώσει αυτό το παιδί θα θέλει να γνωρίσει τη μάνα του ή όχι? και αν τη δει μπροστά του τι θα κάνει και τι θα αισθανθεί?
Πιστεύω ότι ο πιο ισχυρός δεσμός που υπάρχει στο σύμπαν είναι της μάνας με το παιδί και όμως για κάποιους λόγους υπάρχουν φορές που και αυτός σπάει.
Σε τέτοιες στιγμές είναι που σταματάει η λογική. Δεν ξέρω αν και με ποιο τρόπο πρέπει να τιμωρηθεί η εν λόγο μάνα. Ίσως η μεγαλύτερη τιμωρία έρθει από μόνη της για την ίδια με το χρόνο όταν αντιληφθεί τι έκανε...

Αλίμονο στα πρόβατα που είναι περίφανα για τον τσοπάνη τους...
Μια ζωή θα είναι πρόβατα!!

....

Τυχαίνει φορές που βλέπω τα όνειρα πριν κοιμηθώ και τότε είναι τα πιο ωραία…
Είναι πιο όμορφα γιατί τα μπερδεύεις με την πραγματικότητα
και χάνεσαι σ’έναν κόσμο αλλιώτικο

Άλλοτε πάλι ακούς ένα τραγούδι και κολλάς.
Σου χαράζει τους στίχους του απ’ευθείας στην καρδιά
και σου ξεγεννάει τα πιο βαθειά συναισθήματα.
Και καμία άλλη σκέψη δε σε στρέφει αλλού, παρά μόνο να ακούς

«Σώπα» λέει ο ποιητής και λέει τόσα πολλά
Γιατί πάντα αυτοί που έχουν να πουν τα πιο πολλά, μιλάνε λιγότερο απ’όλους?

Δεν θέλω να'μαι ένας ακόμα παγωμένος ποταμός
Ένας ακόμα που φοβήθηκε να πάει παρακάτω
Ούτε με νοιάζει αν θα με πνίξει η φυλακή σου
Θέλω να είμαι η μουσική που ξαγρυπνάει μαζί σου
Γ. Αγγελάκας

Όταν οι συμπτώσεις παραείναι πολλές...

Κάποια παλιά καραβάνα στο στρατό (αξιωματικός) έλεγε:
"την πρώη φορά είναι τυχαίο,τη δεύτερη φορά είναι σύμπτωση και την τρίτη φορά είναι προδοσία"!!! Κάπως έτσι και τώρα με τα επεισόδια στην Αθήνα, μόνο που δεν είναι η τρίτη φορά...
Αυτό που δεν μπορώ είναι να με περνάνε για ηλίθιο, αν και κάποιος φίλος μου ακολουθεί την τακτική του να μη λέει τίποτα για να βλέπει που πάει το θέμα.

Το θέμα "Ζαχόπουλου" μάλλον ωχρειά μπροστά σε αυτό που πήγε (πάει) να αποκαληφθεί με τη Siemens και άρχισαν να αυξάνονται οι παλμοί στις καρδιές κάποιων. Στα λίγα αυτά θέματα που όσοι κρατούν κατά καιρούς τα ηνία αυτού του καρυδότσουφλου, συμφωνούν και κάνουν πλάτες ο ένας στον άλλο.Παίζονται ασύλληπτα φράγκα. Απίστευτα πολλά λεφτά...
Μέχρι τώρα σου λέει εντάξει:θα το κουκουλώσουμε, θα το μπερδέψουμε, κάτι θα γίνει τέλος πάντων θα περάσει η μπόρα της Ζαχοπουλιάδας χωρίς να πάθει κανένας τίποτα εκτός από τους 2-3 αποδιοπομπαίους τράγους που ήδη πρωταγωνιστούν. Αυτό τώρα με τη Siemens πως θα το καλύψουμε??? Τι τραβάει το ενδιαφέρον?: η δράση και σεξ.Σεξ είχαμε στο τρέχον σκάνδαλο, μην βάλουμε το ίδιο έργο...Απλά επεισόδια μεταξύ κουκουλοφόρων και ΜΑΤ είναι τετριμμένο, άρα τί θέλουμε? κάτι δυνατό!! Κάτι ασυνήθιστο! Πάλι καλά που δεν ξεπρόβαλε κανένα άλλο συμβάν με τίποτα ξεχασμένα στελέχη της 17Νοέμβρη ή κάτι παρόμοιο.
Δε θα πω πάλι τα ίδια για το ότι φταίμε εμείς οι ίδιοι...

Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα...

Οι χαμένοι θεματοφύλακες

Αφορμή για τη σημερινό μου post πήρα από το σχόλιο του blog του "κομιστή" σχετικά με την παρουσία και συμμετοχή στη σύγχρονη Ελληνική πραγματικότητα των πνευματικών ανθρώπων του τόπου. Θέλω να παραθέσω και'γω την άποψή μου πάνω στο θέμα γιατί πρόκειται για ένα θέμα άκρως σημαντικό, όχι μόνο για την ιστορία μας, αλλά και για την καθημερινή αξιοπρέπεια, τον καθημερινό πολιτισμό μας, την ποιότητα στην πολιτική μας και σε πάρα πολλά ακόμα θέματα. Οι πνευματικοί άνθρωποι μιας χώρας, ενός έθνους δεν βαφτίζονται από κάποιον, αλλά έμμεσα με τις πράξεις τους γίνονται θεματοφύλακες των πιο θεμελιακών αρχών και αξιών. Εκεί ακριβώς που που πάσχουμε ως κοινωνία και ως χώρα σήμερα. Διάβασα σήμερα στο ίδιο blog σχετικά με την επιστροφή της σωρού ενός νέου Έλληνα από το εξωτερικό και για το γολγοθά που αντιμετωπίζει η οικογένειά του, γεγονός που με εξόργισε. Είναι αδιανόητο μια χώρα να μην φροντίζει σε περίπτωση αδυναμίας της οικογενείας για την επαναφορά ενός νεκρού στην πατρίδα του. Στα σχολεία μαθαίναμε ότι στην αρχαίοτητα σταματούσαν οι πόλεμοι για να περισυλλέξουν τους νεκρούς... Πρόκειται για τον ίδιο πολιτισμό που επικαλλούμαστε κάθε φορά που θέλουμε να εξυψώσουμε τους "πολιτισμένους" εαυτούς μας έναντι των βαρβάρων. ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ!
Είναι αναγκαίο όσο ποτέ άλλοτε οι πνευματικοί άνθρωποι να κινηθούν και να διαφυλάξουν τις αρχές μας ως έθνος. Είτε έμμεσα, είτα άμεσα μέσα από το έργο και το λόγο τους. Το βέβαιο είναι πως θα βρουν σύμφωνους σε αυτό την πλειοψηφία των νέων και θα εκπλαγούν γι αυτό.
Αναρωτήθηκα ποιος μπορεί να χαρακτηριστεί "πνευματικός". Τί χαρίσματα πρέπει να διαθέτει για να βαφτιστεί έτσι.Κατέληξα σε πολύ αόριστη απάντηση, για τον απλούστατο και μόνο λόγο ότι για κάποιους ανθρώπους που ξέρω, όχι προσωπικά,αλλά μέσω του έργου τους και δεν είναι ούτε συγγραφείς, ούτε πανεπιστημιακοί, όυτε τίποτα απ'αυτά, γνωρίζω ότι επιτελούν αξιοθαύμαστο σχετικό έργο.
Ο πολιτισμικός πλούτος μας είναι ανυπολόγιστος σε όλο το εύρως της έννοιας του όρου. Δυστυχώς αναλωνόμαστε σε κουτσομπολίστικες πρακτικές και αρκούμαστε στο βόλεμα του κώλου μας.Πέρα από αυτό ας γίνει ότι θέλει! Αυτή η στάση μας οδήγησε στον πάτο του βαρελιού.Αναρωτιέμαι και'γω, όπως και πολλοί άλλοι φίλοι αν έχει παρακάτω...

Ένας Φίλος που θα είναι πάντα εδώ...

Πάλεψες γιαυτό που πίστευες, γιαυτό που αγάπησες και πραγματικά άξιζε. Γιατί όταν άνθρωποι σαν εσένα δίνουν τα πάντα για κάτι, αυτό σίγουρα αξίζει. Είμαστε εδώ και σ'έχουμε μαζί μας σα να μην έφυγες ποτέ. Σε καταλαβαίνουμε όταν είσαι εκεί και προσέχεις για μας... στις παγωμένες πλαγιές των κορφών, στο μανιασμένο αέρα που ταξιδεύει την Ελλάδα πέρα για πέρα...
Μόνο μια φωνή, αυτή της μάνας δεν ξεκολλά με τίποτα απο τ'αυτιά μου.Μια μάνα δυνατή και αξιοπρεπής που έχασε μαζί με το φίλο και συνοδοιπόρο μας το παλλικάρι της.
Πέταξες μαζί με τους αετούς που σε ζήλεψαν γιαυτό που ήσουν.
Δε σε ξεχνάμε Φίλε...


Το ερχόμενο Σάββατο κλείνουν 2 χρόνια που έφυγε απο κοντά μας ένας Ανθρωπος. Ήταν παραπάνω από φίλος και ο χαμός του μας έκοψε τα φτερά.Οι στιγμές που θυμόμαστε μαζί του είναι γεμάτες γέλιο. Ακόμα και στα πιο δύσκολα γελούσε και έφτιαχνε τη διάθεση σε όλους μας. Αναρωτηθήκαμε πολλές φορές μήπως δεν είναι τυχαίο κάποια ανώτερη δύναμη να πέρνει πρόωρα τους καλούς. Σκέψεις τρελές σε στιγμές τυφλές...



Μέσα στα δύο αυτά χρόνια απουσίας υπήρξαν αμέτρητες στιγμές που κάποιος από την παρέα είπε: έπρεπε να ήταν κι ο Κωστας εδώ.

Καλή αντάμωση Κώστα

Η υποκρισία του πολιτισμού μας

Όποιος σοκάρεται από την εικόνα είναι τουλάχιστον υποκριτής!
Είμαι σίγουρος ότι αν μπορούσε ο συγκεκριμένος θαλάσσιος ελέφαντας να πράξει το αυτό, δε θα το έκανε ποτέ. Αυτή είναι και η διαφορά του δίκου μας "πολιτισμού" από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο.
Η συγκεκριμένη εικόνα απαγορεύτηκε από εκστρατεία ενημέρωσης.

Καλό σας Σαββατοκύριακο με μια ήσυχη συνείδηση...

Υ.Γ.τη φωτογραφία τη βρήκα στο ιστολόγιο του Μαύρου Γάτου