μια ξαφνική σκέψη μου ήρθε τώρα και είπα να της φορέσω λόγια εδώ...
Αφορμή στάθηκε κάτι που διάβαζε στο ιστολόγιο ενός φίλου και μέσω των μη εξηγήσιμων διαύλων σκέψης που ονομάζονται "συνειρμοί" κατέληξα εδώ.

Οι φίλοι...
...οι φίλοι που αγαπάμε και μας αγαπάνε πραγματικά και το βλέπεις σε κάθε ευκαιρία.
Οι άλλοι "φίλοι" είναι ίσως απλό pr στις καθημερινές ανάγκες μας, στις συνευρέσεις μας, στην κοινωνικότητά μας.

Για τους πρώτους θέλω να πω. Ή μάλλον θα ήθελα, εάν γινόταν να έφτιαχνα μια παρέα απ'όλους αυτούς και να είμαστε ένα μπουλούκι όπως αυτά, τα παλιά που γύριζαν από εδώ κι από'κει, κάτι σα συμμορία με τις κοινές μας ανησυχίες, τις κοινές μας αγάπες, τα πιστεύω, τις συζητήσεις, τις αμπελοφιλοσοφίες, τις αμέτρητες και ανεκτίμητες στιγμές...

ΟΚ, καταλαβαίνω την ουτοπικότητα του θέματος, μη με παρεξηγείτε. Είπαμε: οι συνειρμοί δεν ελέγχονται!!!

...να φτύσω μέσα με θυμό που οι νέες εποχές
με κάνουνε να μοιάζω με κρετίνο.

κάπως έτσι νιώθω ρε παιδιά, με πολλά πράγματα που βλέπω γύρω μου...

Εκεί που κρύβονται κάποιες σκέψεις...

Σε ορυχεία σκοτεινά πετάω τα σκουπίδια
όσα μου έφερε η ζωή μα όσα και εγώ της πήγα
εκείνα που δε λέγονται δε λιώνουν σε καμίνι
που θα τα πάρει ο διάβολος να κάνει κομποσκοίνι

όπου "ορυχεία" βάλτε "Ψυχή"...

Κυριακάτικα βράδυα

Παράξενα που είναι τα Κυριακάτικα βράδια…
Αφήνουν μια γλυκιά πίκρα αποχωρισμού όταν μένεις μόνος, όταν ξαναφέρνεις στο μυαλό τις προηγούμενες ώρες ..τα λόγια που ειπώθηκαν και χαράχτηκαν …τη μυρωδιά της…
Βάζεις ένα τραγουδάκι του Θανάση, ανάβεις ένα τσιγάρο, πιάνεις την κιθάρα και γεμίζεις με πράγματα που δεν μπορείς να περιγράψεις…

"…τη λογική απαρνιέμαι…"

Οι ποιητές…
Ευτυχώς που έχουμε κι αυτούς και δίνουν μαγικές διαστάσεις σε λέξεις…
..σε φράσεις …σε εικόνες …στη ζωή.

Πως θα ήταν άραγε ο κόσμος μας αν δεν τους είχαμε..?
Αν δεν είχαμε τη δύναμη που πλάθουν σε όλα αυτά που λένε??


Από την άλλη πως θα ήταν ο κόσμος μας αν δεν ερωτευόμασταν?
Αν δεν σκίρτιζε η καρδιά για κάποιο προσωπάκι, για κάποιο άγγιγμα??

Κρίμα γι’αυτούς που δεν μπορούν να το γευτούν αληθινά, να πετάξουν,
που συμβιβάζονται για τα πάθη τους...

Πολλές ερωτήσεις έκανα πρωί πρωί…

Σκουριές Χαλκιδικής

χθες επισκέφθηκα το χώρο στις Σκουριές Χαλκιδικής όπου γίνεται αγώνας να μη δοθεί για καταστροφή στο όνομα του κέρδους. Να μη γίνει το ορυχείο εξόρυξης χρυσού το οποίο θα καταστρέψει ολοκληρωτικά όχι μόνο την περιοχή, αλλά και πολύ πέρα από αυτήν. Οι κάτοικοι της περιοχής, αυτοί δηλαδή που ζούνε εκεί αποφάσισαν να μην επιτρέψουν την καταστροφή του μέλλοντος τους... Κάποιοι άλλοι που δεν γνωρίζουν ούτε στο χάρτη που βρίσκεται η περιοχή, πόσο μάλλον το πόσο όμορφη είναι, θέλουν να την "παραχωρήσουν" για "αξιοποίηση" μεταμορφώνοντάς την σε έναν απέραντο μολυσμένο τόπο.
Ίσως θα έπρεπε να πάνε μια Κυριακή μια βόλτα εκεί στο δάσος, στις ρεματιές με τις βάθρες και τα ρυάκια, εκεί που ακούς τον άνεμο να σου λέει ιστορίες, εκεί που το ψωμί έχει γεύση και η φιλοξενεία είναι αυτονόητη και χωρίς αποτερο στόχο το κέρδος...
Θα καταλάβαιναν τότε πόσο ΜΑΛΑΚΕΣ είναι. Βέβαια αυτό προϋποθέτει μια στοιχειώδης παιδεία, μια ελάχιστη συναίσθηση των πράξεών μας και του χρέους μας. Τι περιμένεις όμως από κρεατόμαζες και φελλοκέφαλους τεχνοκράτες...
Τα βάλαν όμως με λάθους ανθρώπους...

Περισσότερα στοιχεία σχετικά στα λινκ στο δεξί μέρους του παρόντος

σε κάποια πράγματα που μας συμβαίνουν υπάρχει μια μαγεία που φανερώνεται όσο περνάει ο χρόνος...

...μια βόλτα στην παραλία

...ένα βλέμμα ...ένα άγγιγμα..

μετά κοιτάς γύρο σου τη μιζέρια και αρχίζεις τα ξόρκια!