Σεξ, φαΐ και μπάλα

Πήξαμε στη μαγειρική, τα reality και τη μπάλα.
Τι έγινε ρε παιδιά?? Ούτε στη χούντα τέτοια άθλια αποχαύνωση του λαού…
Μέτρησε κανείς σας πόσες εκπομπές μαγειρικής και μάλιστα υψηλής, έχουμε? Γκουρμέ μαγειρική σε εποχές που 1 στους 11 Έλληνες επισκέπτονται συσσίτιο φιλανθρωπικών φορέων, και 1 στους 3 αδυνατεί να πληρώσει το λογαριασμό της ΔΕΗ (με επίσημα στοιχεία). Αν δε μας δουλεύουν, τότε τι γίνεται?
Από την άλλη έχουν ξεθάψει κάθε μορφής reality, το επίπεδο των οποίων είναι εξαιρετικά χαμηλό και ντροπιαστικό. Κατινιά και ξεφτίλα σε επίπεδα Ολυμπιακών ρεκόρ. Βέβαια για να υπάρχουν με αυτήν τη μορφή κάτι σημαίνει. Σημαίνει ότι η πλειοψηφία μάλλον το αποδέχεται και το αποζητά έτσι, οπότε δεν υπάρχει λόγος να παραπονιόμαστε.
Ως σίγουρο επιστέγασμα του όλου σχεδίου αποχαύνωσης η μπάλα. Ναι, έτσι απλά η μπάλα. Έτσι όπως τη θέλουν όλοι οι νεοελληναράδες που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι η μόστρα και η βιτρίνα τους. Ξεσηκώθηκαν για την απαγόρευση του καπνίσματος στα μαγαζιά και της φορολόγησης του πιττόγυρου! Όλα τ’άλλα πάνε καλά. Όλοι έχουμε δουλειές, όλοι δουλεύουμε 8ωρο, όλοι αμειβόμαστε όπως οι Δανοί, ή οι Γερμανοί, όλοι οι ένοχοι καταχραστές δημοσίου χρήματος μπήκαν φυλακή, όλα τα σχολεία είναι υπόδειγμα λειτουργικότητας, όλα τα νοσοκομεία λειτουργούν κανονικότατα, το ασφαλιστικό αποτελεί πρότυπο για τις υπόλοιπες χώρες (του τρίτου κόσμου) και τόσα άλλα….
Αυτό που λείπει για να ολοκληρωθεί είναι η νομιμοποίηση του μαύρου, έτσι για να καλυφθούν όσοι δε βλέπουν τηλεόραση ή μπάλα…

Συνομοσία….? Μπά όχι..
Αν το προσθέσεις όμως όλο μαζί κάνει 11880.
Τυχαίο? Δε νομίζω!

Είναι ένα από τα σημεία των καιρών να έχουμε γεμίσει με προφήτες. Προφήτες εκ του ασφαλούς και των υστέρων. Διάβαζα κάτι και η φράση που μου ήρθε γνωρίζοντας κάποια σχετικά πράγματα με το αντικείμενο που διάβαζα ήταν: έλα οι μάγκες να στοιχίζονται!!!

Είναι τραγικό τουλάχιστον για τους ίδιους να μετράν υποσυνείδητα τους άλλους ως άσχετους ...μη γνωρίζοντες ...ή κότες! Ήδη από τη στιγμή αυτή καθεαυτή έχουν χάσει το παιχνίδι.

Χιλιοπαιγμένο έργο σε πολλές φάσεις της καθημερινότητάς μας...


είπαμε, τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται!

Σιγή ιχθύος…

Ψηφίζεται σήμερα Τρίτη 5/10 στο Συμβούλιο της Ε.Ε. νόμος με τον οποίο εντελώς αόριστα ποινικοποιούνται πράξεις, ενέργειες και δηλώσεις που «υποθάλπουν» τ ον εξτρεμισμό. Με αναφορά παραδείγματος τις πρόσφατες κινητοποιήσεις εργαζομένων στην Ελλάδα για τα εργασιακά δικαιώματα και τις περικοπές μισθών και κεκτημένων, ο νομοθέτης (Pedro Font de Mora – Ισπανός βουλευτής δεξιού κόμματος) επιχειρεί να συμπεριλάβει μέσα σ’ένα νόμο ότι χρειάζεται το σύστημα για να είναι έτοιμο να αντιμετωπίσει τις αντιδράσεις σε παγκόσμιο επίπεδο που θα προκληθούν από την επιβολή των νέων φορολογιών στις πολλές πλέον χώρες που βρίσκονται στο σκαλί της χρεοκοπίας και των κατασταλτικών μέτρων που θα χρησιμοποιηθούν.
Στο ψήφισμα γίνεται λόγος για προληπτική λογοκρισία, απαγόρευση οργανώσεων που μέχρι σήμερα θεωρούνται νόμιμες κ.α.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα της συνολικής προσπάθειας καταστολής είναι και το γεγονός ότι πριν από λίγες μέρες αφαιρέθηκε από τον περίφημο τρομονόμο η διάταξη που απαγόρευε να συμπεριλαμβάνεται ως πράξη τρομοκρατίας η διάπραξη αδικημάτων που γίνεται με στόχο την ελεύθερη πολιτική ή συνδικαλιστική δράση…

Ακούσατε κανέναν από τους Πρετεντέρηδες να αναφέρονται στο θέμα…?

κρίση ταυτότητας

Αμέρικαν μπαρ....

Τσάινα τάουν....

Έποικοι από το Σείριο...


Τελικά ας μας πει κάποιος τι είμαστε??

3 seconds…

Λένε ότι όταν πρωτογνωρίζεις έναν άνθρωπο υποσυνείδητα διαμορφώνεις άποψη για αυτόν μέσα στα 3 πρώτα δευτερόλεπτα. Τις περισσότερες φορές με το πέρασμα του χρόνου επιβεβαιώνεται η αρχική εντύπωση. Είναι όμως απόρροια κάποιας βαθύτερης αίσθησης μας, ή η τελική επιβεβαίωση, αρνητική ή θετική, είναι επηρεασμένη από την αρχική εντύπωση…?
Είναι τουλάχιστον εντυπωσιακό το πώς εξελίσσονται κάποιες σχέσεις με το πέρασμα του χρόνου. Εξίσου εντυπωσιακή είναι και η χημεία που πλανάτε μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας από το πρώτο δευτερόλεπτο, όταν μάλιστα εξελίσσεται άμεσα σε σχέση! Είναι ανεπανάληπτο συναίσθημα…

Για να ξεχνάν αυτό που ήταν

Είναι αρκετές μέρες που προσπαθώ να βάλω σε μια σωστή σειρά τις σκέψεις μου σχετικά με το τι εισπράττουμε από κάποιες σχέσεις μας, τόσο φιλικές, όσο και αισθηματικές ή ακόμα και συναδελφικές. Αφορμή στάθηκαν διάφορα γεγονότα των τελευταίων ημερών. Μέσα στο στόχαστρο των αφορμών ήρθαν και κάποιες συζητήσεις με ανθρώπους που ήρθαν κοντά κάτω από τελείως ξεκάρφωτες περιστάσεις. Πιο πολύ απ’όλα όμως αυτό που μ’έκανε να θέλω να τα βάλω στο χαρτί ήταν η αηδία που μου προκάλεσαν αγαπημένα όπως νόμιζα άτομα.
Το τραγούδι λέει ΄
«Όσοι δε θέλουν να θυμούνται
Πότε και που αντισταθήκαν
Ποια τοίχοι γκρέμισες και βγήκαν
Ποιες φυλακές να μη φοβούνται

Τώρα σε θέλουνε σκυφτό
Τώρα σε θέλουν νικημένο
Ανήμπορο κι υποταγμένο
Για να ξεχνάν αυτό που ήταν»

Και συμπληρώνω εγώ: «αυτό που θα γίνουν»
Τρομάζω μερικές φορές με τον εαυτό μου και τον τρόπο που ερμηνεύω συμπεριφορές, χαρακτήρες και βλέμματα και τελικά επιβεβαιώνομαι!!

Το φετινό καλοκαίρι ήταν ένα είδους reset στον τρόπο που προσεγγίζω και με προσεγγίζουν. Έχω βαρεθεί να δίνω σε φίλους διπλοπρόσωπους, σε γκόμενες που «προσαρμόζονται» γουστάροντας τα πάντα χωρίς να γουστάρουν πρώτα απ’όλα τον εαυτό τους. Είναι πολύ σημαντικό να τα πηγαίνεις καλά με την πάρτη σου, να αποδέχεσαι και ν'αγαπάς αυτό που είσαι.
Θέλω να ευχαριστήσω όποιον με καταράστηκε ή με ζήλεψε για το καλύτερο καλοκαίρι που έχω περάσει και λειτούργησαν καταλυτικά σε κάποια πράγματα. Του εύχομαι να ζήσει τουλάχιστον τα μισά από τα δικά μου σε κάποια φάση της ζωής του...

Πέρνωντας απόσταση ασφαλείας από αυτό που θεωρούμε δεδομένο ή καθημερινότητα αντιλαμβάνεσαι και πράγματα που έχεις μάθει να μη βλέπεις. Κι έρχεται η στιγμή που αναρωτιέσαι αν μετανιώνεις για κάποια που έχεις κάνει… δύσκολο ερώτημα αν έχεις ως αρχή να μη μετανιώνεις για πράξεις ή επιλογές. Δεν μπορώ να απαντήσω πρώτα απ’όλα για να προφυλάξω εμένα.

Όλα κλείνονται γλυκά σε αυτό που λέμε εξέλιξη, άλλες φορές προς το καλύτερο κι αλλές φορές προς το χειρότερο. Κι αν το καλοσκεφτεί κανείς είναι πάντα προς το καλύτερο…!!