Μια θάλασσα

Για τη θάλασσα που έχουμε όλοι μέσα μας
..που μας λιώνει

..μας δένει

..μας στροβιλίζει σε ότι αγαπάμε, φοβόμαστε ή ζητάμε...

Μια θάλασσα σε παίρνει
Μια θάλασσα σε φέρνει
Σ ένα παλμό που μοιάζει του τρελού.
Σε φέρνει και σε παίρνει
Σε λιώνει και σε δέρνει
ναυάγιο αντάρτικου μυαλού

Μια θάλασσα σε σέρνει
Μια θάλασσα σε δένει
Για ζήλια ενός απάνεμου μυαλού
Μετά την τρικυμία ανήμερα θηρία
Ορμάνε στο σκαρί του καραβιού

Μια θάλασσα σ αρπάζει
Σε σφίγγει σ αγκαλιάζει
Μια άλλη όψη του ίδιου ουρανού
Φωτιά μέσα στο κύμα
Σε κλέβει μια σειρήνα
Μ άσπρα μαλλιά
Και γεύση αλατιού

Μια θάλασσα σ αγγίζει
Σε καίει σε στροβιλίζει
Στο κόκκινα νερά του λιμανιού
Δεν πρέπει να κοιτάξεις
Φωτιά να μην ανάψεις
Θα φύγεις με το λιώσιμο του αφρού

Μια θάλασσα σε θάβει
Σε σβήνει και σ ανάβει
Σε καίει και σου ξεσκίζει τα πανιά
Η άγκυρα αντέχει
Την έφτιαξες να αντέχει
Μαγνήτης σε καρφώνει στα ανοιχτά


Οι εκπληκτικοί στίχοι της Λίας Καραμπατάκη σε μουσική κι ερμηνεία του Ντίνου Σαδίκη
Όσοι δεν έχουν ακούσει live τον Ντίνο έχουν χάσει...

Η τρομοκρατία του κράτους με το μανδύα της Δημοκρατίας

Δημοκρατία. Μια ιδέα ή ένας θεσμός που όπως και οι διάφορες θρησκείες και ιδιαίτερα ο Χριστιανισμός στο όνομά τους έγιναν τρομερά εγκλήματα και απάτες. Αν εστιάσουμε στη Δημοκρατία και τον τρόπο που αυτή εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια θα καταλήξουμε μεταξύ άλλων σε δύο συμπεράσματα.
Πρώτον, ότι ο τρόπος με το οποίο η εκάστοτε κυβέρνηση ερμηνεύει και χρησιμοποιεί το ισχύον πολιτικό σύστημα προκειμένου να πλουτίσουν τα μέλη της χωρίς την παραμικρή συνέπεια ή απόδοση ευθυνών είναι κομμένος και ραμμένος κατά παραγγελία με τη βιτρίνα της λαϊκής αντιπροσωπείας του κοινοβουλίου. «Συναδελφική» αλληλοκάλυψη ανεξαρτήτου κόμματος και πολιτικών πιστεύω επί δεκαετίες συγκάλυψε υπεξαιρέσεις εξωπραγματικών ποσών δημοσίου χρήματος χωρίς να δούμε ποτέ έστω κι έναν πολιτικό να μπαίνει φυλακή.

Δεύτερον, η ισχύουσα «δημοκρατική» πλειοψηφία που η εκάστοτε κυβέρνηση επιβάλλει με τρομοκρατικές καθαρά μεθόδους πρώτα στους βουλευτές της και μετά στο σύνολο της ελληνικής κοινωνίας. Η εκάστοτε κυβερνητική κλίκα εκβιάζει και τρομοκρατεί του βουλευτές της αν τολμήσουν να μην ψηφίσουν κάποιο νομοσχέδιο. Τρανό παράδειγμα αυτό που εξελίσσεται αυτές τις μέρες με το ασφαλιστικό. Αρκετοί βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος είναι αντίθετοι στην ψήφιση του εν λόγω νομοσχεδίου και όμως εκβιάζονται ωμά από τα αφεντικά τους με διαγραφή ή ακόμα και με προκήρυξη πρόωρων εκλογών. Δεν μπορούν δηλαδή να λειτουργήσουν με βάση τη συνείδηση και την κρίση τους. Αυτό δεν είναι τρομοκρατία??? Αυτό δεν είναι κατάφωρη παραβίαση των δημοκρατικών αρχών και του Συντάγματός μας??

Όλα αυτά όμως με τη βοήθεια των «δικών μας» ΜΜΕ αποσιωπούνται. Που και που ξεπετάγεται και μια Τζούλια η ένα Greek Idol και προσφέρονται προς πνευματική βρώση στο λαό.

Οι αεριτζήδες κατακτούν τον κόσμο!!

Το τελευταίο διάστημα βλέπω ολοένα και πιο έντονα να συμβαίνει το εξής: έχουμε γεμίσει από κάθε λογής «ειδικούς» διαπιστολόγους! Άτομα που θέλουν να έχουν άποψη κάνοντας απλές διαπιστώσεις και παρουσιάζοντας τες να αυτοπροβάλλονται ως ένα είδος «ειδικοί σωτήρες» ή κάτι παρόμοιο (ψάχνω να βρω τον κατάλληλο χαρακτηρισμό)…
Νομίζω ότι ο έχων την απλή – κοινή λογική μπορεί πολύ εύκολα να δει τα διάφορα κακώς κείμενα και δεν έχει ανάγκη από καμία απολύτως διαφωτιστική άποψη. Αυτό που έχουμε όλοι μας ανάγκη, τόσο μεμονωμένα, όσο και συλλογικά είναι η αυτοκριτική και η πρόταση εφαρμόσιμων λύσεων. Αυτό το φαινόμενο δυστυχώς συμβαίνει σχεδόν παντού και εν μέρει φέρει ένα σημαντικό μερίδιο ευθύνης για την τωρινή κατάσταση μας. Λέγοντας «παντού» εννοώ φυσικά και τις καθημερινές διαπροσωπικές μας σχέσεις και συναλλαγές, απ’όπου και ξεκινάνε και γιγαντώνονται τα χαρακτηριστικά του συνόλου της κοινωνίας μας…
Γεμίσαμε ένα πράμα αεριτζήδες!!!

Μήπως χάραξα το δρόμο…?

Να κρυφτούμε στη θάλασσα...

Σήμερα ξύπνησα τη στιγμή που στο ράδιο έπαιζε ένα πανέμορφο τραγούδι...

Δεν είν' αλήθεια
πως άνοιξε η πόρτα
και μπήκε στο σκοτάδι
του κήπου η ευωδιά
απ'τα υγρά τα χόρτα

Δεν ειν' αλήθεια
στο άβατο αυτό
που έσβηνε η ζωή μου
πως άναψε στα χείλια
κρυφό φιλί καυτό

Μαλλιά βρεγμένα
δάχτυλα μπλεγμένα
το φως που ξημερώνει
η αγάπη που λυτρώνει
στη θάλασσα, να κρυφτούμε στη θάλλασσα
να χαθούμε στη θάλασσσα μαζί

είναι από αυτά τα πρωινά που το πρώτο άκουσμα και η πρώτη σκέψη καταφέρνουν να σε κάνουν να λες ότι δεν υπάρχει τίποτα στον κόσμο που μπορεί να μου χαλάσει τη διάθεση.
Η πρώτη σκέψη που είναι ένα παράξενο μείγμα από αναμνήσεις και όνειρα πλασμένα ακριβώς έτσι όπως τα θέλουμε... Η Αλήθεια?? πολύ μακρυά, κρυμμένη εκεί στη θάλασσα, αλλά εμένα τι με νοιάζει???!!!

Καλημέρα σου

κάποιες στιγμές όπως π.χ. σ'ένα τηλεφώνημα η τυπικότητα που κυριαρχεί είναι πολύ, μα πολύ σπαστική!!! Τυπικές κουβέντες που μόνο αυτές δε θες να πεις ή ν'ακούσεις κι όμως χαίρεσαι απίστευτα ακόμα και μ'αυτές!!

Η κρίση του καπιταλισμού

Πλέον η ενημέρωση μας είναι ένα είδος μάχης για την εξεύρεση της πραγματικότητας στο μέτρο του δυνατού. Ακόμα κι αυτό αν αμφισβητηθεί, θεωρώ ότι το να αναζητεί κανείς όσο το δυνατόν περισσότερες απόψεις μόνο κέρδος μπορεί να του αποφέρει.

Ο παραπάνω μικρός πρόλογος προκύπτει από το γεγονός ότι χθες βράδυ παραβρέθηκα σε μια ομιλία ενός Ιρλανδού καθηγητή σχετικά με τις θεμελιώδης αιτίες αυτής, αλλά και κάθε προηγούμενης κρίσης που βιώνουμε μέσα από το καπιταλιστικό σύστημα που επικρατεί. Γνώμες και απόψεις που δεν πρόκειται να ακούσεις στα κλασσικά μέσα μαζικής εξημέρωσης (© Τζίμμης Πανούσης) εκφράζονται, συζητούνται, αντικρούονται και αναλύονται από άτομα που προσεγγίζουν με διαφορετικό τρόπο την παρουσία μας μέσα στην κοινωνία.
Σωστό ή λάθος? Δεν μπορεί να κριθεί από κανέναν, γιατί έτσι κι αλλιώς το σύνολο των πολιτικών πεποιθήσεων υπάγονται στη σφαίρα του υποκειμενικού.
Χθες βράδυ ο John Holloway (καθηγητής στο Αυτόνομο Λαϊκό Πανεπιστήμιο του Μεξικού) σε μια ομιλία του στην κατάληψη Φάμπρικα Υφανέτ ανέλυσε την άποψη ότι η πραγματική κρίση του καπιταλισμού είμαστε εμείς. Ίσως για πολλούς η εν λόγω άποψη να είναι άκαιρη, για κάποιους άλλους (μαζί κι εγώ) να είναι η θεμελιώδης θέση. Όπως και να’χει η πραγματοποίηση τέτοιων ομιλιών και συζητήσεων είναι εξαιρετικά σημαντικές. Όποιος το ψάξει θα δει ότι πραγματοποιούνται αρκετές σε διάφορα στέκια και χώρους απελευθερωμένης διακίνησης ιδεών και απόψεων…

Take away this pain of knowing

Ίσως αυτοί οι στίχοι να είναι πιο επίκαιροι από ποτέ...

Darkness, Darkness, be my pillow, Take my head and let me sleep
In the coolness of your shadow, In the silence of your deep
Darkness, darkness, hide my yearning, For the things I cannot see
Keep my mind from constant turning, To the things I cannot be
Darkness, darkness, be my blanket, cover me with the endless night
Take away the pain of knowing, fill the emptiness with light
Emptiness with light now

Darkness, darkness, long and lonesome, Is the day that brings me here
I have felt the edge of sadness, I have known the depths of fear
Darkness, darkness, be my blanket, Cover me with the endless night
Take away this pain of knowing, Fill this emptiness with light now


Darkness, darkness, be my blanket, cover me with the endless night
Take away this pain of knowing, fill this emptiness with light now