Η προδοσία της στιγμής

λέγοντας "η προδοσία της στιγμής" δεν εννοώ μια προδοσία που κρατά μια στιγμή μονάχα και μετά χάνεται. Εννοώ τη στιγμή εκείνη που πιάνοντάς την προδίδονται τα πάντα!
Όλα μέσα σ'ένα frame όπως μια φωτογαφική μηχανή που πιάνει τη στιγμή, αιχμαλωτίζοντας όμως με το βλέμμα το πιο κατάλληλο δευτερόλεπτο που μαρτυρά τη μία και μοναδική αλήθεια.

Σας έχει τύχει ποτέ...?

να γυρνάς την πιο σωστή στιγμή κοιτώντας την κίνηση ή το βλέμμα εκείνο που δεν μπορεί - άθελά - να κρύψει τίποτα. Ούτε σκέψεις, ούτε προθέσεις, ούτε συναισθήματα.

ορισμένες στιγμές έχουν πολύ πλάκα τελικά...

Χαλασμένη ονειροπαγίδα

Χάνεται όποιος κυνηγά τα όνειρά του.
Χάνεται γιατί αυτός που έχει τη δύναμη και τη θέληση να τα κυνηγήσει έχει μεγάλα όνειρα. …άπιαστα.
Και αυτά τον κάνουν σπουδαίο άνθρωπο. Πλούσιο με μια διαφορετική έννοια του πλούτου που για να την κατανοήσεις πρέπει να πιστεύεις.
Ακροβατώντας σε τεντωμένη κλωστή που λεπταίνει όσο επιμένουμε, γινόμαστε ολοένα και πιο ευάλωτοι στο χρόνο χωρίς να τα καταλαβαίνουμε. Τι κι αν βρίσκουμε μικρές διαφυγές, προσωρινές. Παραμυθιαζόμαστε χωρίς έλεος και όρια. Είναι και αυτή η καρδιά που δε λέει να καταλάβει από λογική…

Καθένας μας είναι καταδικασμένος να υπομένει κάτι που του έχει χρεωθεί από τη μέρα που γεννήθηκε και που το κουβαλά μαζί του για πάντα. Άλλοι το κάνουν όπλο και μεγαλουργούν και άλλοι μιζεριάζουν και προσπαθούν να τραβήξουν τους γύρω τους μαζί τους κάτω για να έχουν άλλοθι.

Είναι να τρελαίνεσαι όταν έχεις να αντιμετωπίσεις μια παγιωμένη εμμονή ειδικότερα όταν πηγάζει από απόψεις τρίτων. Άτομα που είναι «εκτός χορού» έχουν άποψη και επηρεάζουν με αυτήν άλλους, αγνοώντας άλλες παραμέτρους. Αναφέρομαι και ειδικώς, αλλά και γενικώς. Οι συνέπειες που ακολουθούν βέβαια, αν και αναμενόμενες για όσους έχουν την αντιληπτική ικανότητα, είναι για η κλάψα και άλλα μιζεροπαράγωγα…
Οι διαπροσωπικές μας σχέσεις δίνουν πλέον πολύ περισσότερη βαρύτητα σε πράγματα δευτερεύοντα που αφορούν το φαίνεσθε, παρά σε πράγματα και καταστάσεις ουσίας. Έτσι κι αλλιώς όλη η κοινωνία μας έχει δομηθεί και κινείται πάνω σε παρόμοιες δομές, οπότε είναι ανούσιο να συζητάμε για κάτι διαφορετικό. Ακόμα και όταν ακούμε από στόματα να διατυμπανίζουν με έμφαση και στόμφο μια διαφορετική – υποτιθέμενη γνήσια – άποψη περί της ζωής, θα πρέπει να είμαστε υποψιασμένοι για το δήθεν. Ο καλύτερος κριτής είναι πάντα το αποτέλεσμα.

Για μια "θέση στον ήλιο"

Κάποιες φορές τυχαίνει να είσαι στο σωστό σημείο τη σωστή στιγμή και σου δίνεται η δυνατότητα να αντιληφθείς πράγματα που υπό διαφορετικές συνθήκες δε θα μπορούσες. Το πρωί του Σαββάτου 5 Σεπτεμβρίου ήμουν στη διεθνή έκθεση Θεσσαλονίκης έξω από ένα περίπτερο, όταν κάποια στιγμή βλέπω να πλησιάζει ένα τσούρμο – όχλος αλαφιασμένων ανθρώπων. Όσο προχωρούσαν πύκνωναν, όταν ξεπρόβαλλε ο πυρήνας του όχλου περιστοιχισμένος από κάμερες και φωτογράφους. Δεν ήταν άλλος από την κουστωδία του πρωθυπουργού μας με τους παρατρεχάμενούς τους. Το γελοίο της όλης υπόθεσης, για το οποίο και καταθέτω εδώ αυτήν της μεταφυσική εμπειρία μου ήταν ο τρόπος με τον οποίο προσπαθούσαν να κρατηθούν στην «πρώτη γραμμή» δίπλα ή κοντά στον πρωθυπουργού και εντός οπτικού πεδίου των καμερών, όλοι αυτοί οι αυλικοί, κόλακες, σύμβουλοι, τοπικοί άρχοντες και πάσης φύσεως λαμόγια. Τέτοια σπρωξίματα και αγκωνίδια ούτε σε αγώνα ποδοσφαίρου Γ εθνικής δεν βλέπεις!!! Τα πάντα είναι θεμιτά για μια «θέση στον ήλιο» ή πιο απλά για φωτό δίπλα στον πρωθυπουργό, λάφυρο που θα κοσμεί αιωνίως το γραφείο του κάθε ενδιαφερόμενου…
Άντε γιατί έρχονται και εκλογές!

παραβολές #1

"πολύ λάδι και τηγανήτα καθόλου!!"

το άκουσα τώρα τελευταία και πολύ μου άρεσε!!
ταιριάζει σε πολλά πράγματα...

Η Θεσσαλονίκη έχει κάποιες μικρές στιγμές εντελώς δικές της που της προσδίδουν ένα ιδιαίτερο χρώμα. Έτσι και ο Σεπτέμβρης της που νομίζω ότι όμοιός της δεν έχει καμιά άλλη πόλη στον κόσμο. Σήμερα ήταν η πρώτη μέρα που "μύρισε" Σεπτέμβρης. Οι εικόνες, το χρώμα, οι ήχοι της πόλης, όλα είχαν μια δόση Σεπτέμβρη που έσβηνε κάθε γκρίζα διάθεση που σου προκαλούν οι κάθε λογής γκρινιάριδες.