Soon all the suns will rise

We make all of our suns the same
Every one will suffer the fire weve made
They all explode just the same
And theres no going back on the plans weve made

Peacekeeper take your time
Wait for the dark of night
Soon all the suns will rise
Peacekeeper dont tell why
Dont be afraid to fight
Love is the sweet surprise

Only creatures who are on their way
Ever poison their own well
But we still have time to hate
And theres still something we can sell

Peacekeeper take your time
Wait for the dark of night
Soon all the suns will rise
Peacekeeper dont tell why
Dont be afraid to fight
Love is the sweet surprise

When the night is cold and still
When you thought youd had your fill
Take all the time you will
This is not a test, its not a drill
Take no prisoners, only kill

You know all of our friends are gods
And they all tell us how to paint our face
But theres only one brush we need
Its the one that never leaves a trace


Για όλους τους σύγχρονους peacekeepers που αγωνίζονται για κάτι καλύτερο ενάντια σε κάθε μορφή εξαθλίωσης και υποταγής



.

Η πιο όμορφη θάλασσα...

Σχεδόν 58 χρόνια μετά, το Τουρκικό κράτος επιστρέφει αυτό που κάποιες φορές δεν έχει κανένα νόημα απ'όποια χώρα κι αν είναι κανείς. Ξαναδίνει την τουρκική υπηκοότητα στο σπουδαίο ποιητή της Ναζίμ Χικμέτ.

Αλήθεια ποιος μπορεί και έχει τη δύναμη να περιορίζει με "ταυτότητες" οποιουδήποτε κράτους το λόγο, τη σκέψη και την ποίηση...?

Η πιο όμορφη θάλασσα
είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει
Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα
Τις πιο όμορφες μέρες μας
δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα

Κι αυτό που θέλω να σου πω
το πιο όμορφο απ' όλα,
δε στο 'χω πει ακόμα

Ναζίμ Χικμέτ

.






Το ν'αγαπάς κάποια δεν είναι τίποτα...

το να σ'αγαπά κάποια είναι κάτι.

το ν'αγαπάς και ν'αγαπιέσαι είναι το παν!






δεν θυμάμαι που το άκουσα ή ποιος το είπε,
αλλά είναι σπουδαίο!

Υποκειμενικές ευαισθησίες...

Δεν ξέρω αν είναι δική μου εντύπωση ή συμβαίνει γενικότερα, αλλά το τελευταίο διάστημα έχω την εντύπωση ότι συμβαίνουν πράγματα που η σοβαρότητά τους έχει ασύλληπτες διαστάσεις και ξεφεύγει από τα μέχρι τώρα όρια που είχαμε συνηθίσει.
Ίσως και να φταίνε οι δικές μου ευαισθησίες που έγιναν πιο δυνατές με όσα ζούμε…

Εκνευρίζομαι με τον εαυτό μου που ξαναγυρνώ στα ίδια συμπεράσματα και στις ίδιες εικασίες για το πώς αντιμετωπίζεται η τρέχουσα κατάσταση που βιώνουμε από την πλειοψηφία του κόσμου και που συνεπαρμένοι από το «εορταστικό κλίμα» δεν δίνουν καμία απολύτως προσοχή σε όσα διαδραματίζονται. Οι οργανωμένες προσπάθειες κατάπνιξης κάθε φωνής αντίδρασης σε όλους ανεξαιρέτως τους τομείς βρίσκουν ολοένα και πιο δραστικές και βίαιες μορφές έκφρασης αγγίζοντας πλέον τις δολοφονικές ενέργειες. Τελευταίο παράδειγμα η μαφιόζικη επίθεση με βιτριόλι σε μια εργαζόμενη μετανάστρια από τη Βουλγαρία. Συνεχείς πιέσεις προς τους εργαζόμενους για περισσότερη εργασία με λιγότερες αποδοχές, εξαιρετικά βίαιες μέθοδοι καταστολής από το κράτος και μεθοδευμένη αποσιώπηση των γεγονότων από τα ΜΜΕ έγιναν πλέον καθεστώς και το μόνο που μας νοιάζει είναι που θα κάνουμε ρεβεγιόν και ποιο θα είναι το αποτέλεσμα του X-factor. Σε διεθνές επίπεδο βλέπουμε – ανίκανοι να αντιδράσουμε – τη σφαγή εκατοντάδων ανθρώπων από το στρατό του Ισραήλ χωρίς την παραμικρή φωνή αντίδρασης αυτών που μας εκπροσωπούν. Ντρέπομαι που λέγομαι Έλληνας και που επιτρέπω έμμεσα τα όσα γίνονται. Ντρέπομαι με άφησα να φτάσω εδώ που σήμερα είμαι και δεν έχω τη δύναμη να πω: όχι.

Το ρεύμα διαμαρτυρίας που δημιουργήθηκε με τη δολοφονία του 16χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου και αντικατόπτρισε τη συσσωρεμένη αγανάκτηση μεγάλης μερίδας κόσμου, πρέπει να γίνει η αφορμή για να μην επιτρέψουμε τη συνέχιση του εξευτελισμού μας ως πολίτες και ως άνθρωποι. Η φωνή μας έχει τρομερή δύναμη αν ακουστεί ως μία, ενωμένη. Και είναι αυτό ακριβώς που προσπαθούν να σβήσουν με κάθε τρόπο…

Η επιβεβλημένη κανονικότητα

Μιά βόλτα σήμερα παραμονή Χριστουγέννων στο κέντρο της Θεσσαλονίκης ήταν αρκετή για να με κάνει να μισήσω ακόμα περισσότερο αυτό το φτιασίδωμα της επιβεβλημένης κανονικότητας. Όλοι, μα όλοι οι κάτοικοι αυτής της "ερωτικής" πόλης και σίγουρα όχι μόνο αυτής, περιφέρονταν στο εμπορικό κέντρο, πολλοί δε εξ αυτών απλά και μόνο για τη βόλτα, αλλοι για να συνεισφέρουν στην ανάκαμψη της αγοράς μετά τα τελευταία γεγονότα, τα οποία βέβαια ελάχιστοι πλέον θυμούνται... Οι μηχανισμοί παραπληροφόρησης και καθοδήγησης έκαναν για μία ακόμα φορά καλά τη δουλειά τους και ανέστρεψαν το αρνητικό κλίμα. Κλίμα που είχε πάρει τη φθίνουσα οδό για τον αδυσώπητο κύκλο της κατανάλωσης.

Φέτος δεν μπορούσα με τίποτα να συμμετάσχω στην "καθιερωμένη" Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα. Δεν υπήρξε στιγμή που να μπόρεσα να ξεχάσω αυτό που γίνεται και με αφορμή τα τελευταία γεγονότα έχει βγεί από την ομίχλη της καθημερινής μας ζωής. Λίγο η δολοφονία του 15χρονου Αλέξη, λίγο τα συσσωρευμένα προβλήματα που έχουν γιγαντωθεί και πλακώνουν κάθε μας όνειρο. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την πιο κακόγουστη Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα που επιβλήθηκε προκάλεσαν μέσα μου την αηδία. Όλες αυτές οι μικρομεγάλες ορχήστρες που εκτελούσαν κανονικότατα τα κάλαντα κάθε 50 μέτρα σε ολόκληρο το κέντρο της Θεσσαλονίκης, σου θύμιζαν ότι υπάρχει ακόμα πιο παρακάτω από εκεί που νόμιζες ότι είχε φτάσει η κοινωνία μας. Ύστερα μας φταίει η Έφη Θώδη...
Η εμπορευματοποίηση ακόμα και του φαινομενικά αθώου εθίμου των καλάντων (!) από τα παιδιά έκανε φέτος την εμφάνισή της πιο έντονα. Χθες 23/12 είδα στο δρομο 2 δυάδες πιτσιρίκια να λένε τα κάλαντα μια μέρα νωρίτερα λόγο ανταγωνισμού!!!

Απο την άλλη η στημένη επίθεση στην κλούβα των ΜΑΤ με καλάσνικοφ ενδυναμώνει τις φωνές των νοικοκυραίων για την άρση του ασύλου.Ένα άσυλο που έχει ξεφτιλιστεί από την ίδια τη φοιτητική κοινότητα και που πλέον το έχει αφήσει έρμαιο σε κάθε λογής πνευματικά ανώμαλους, μπαχαλάκηδες, εγκληματίες, ασφαλίτες, εμπόρους ναρκωτικών και ότι άλλο... Ανίκανοι πλέον να αντιδράσουν για να το προφυλάξουν.

Η αυτοοργάνωση των τοπικών κοινωνιών που γεννήθηκε αυτές τις μέρες αποτελεί ένα σπουδαίο βήμα προς μια υγειή κατεύθυνση που πρέπει να υποστηρίξουμε. Κανένας δε θα μας πάρει από το χέρι για να μας δείξει όσα πρέπει και οφείλουμε να βλέπουμε μόνοι μας...

Δε θα αφεθώ πια...
συνεχίζω

Point of no return

Μέσα από τα γεγονότα των τελευταίων ημερών, τα οποία δεν ξέρω αν μπορώ να τα χαρακτηρίσω θλιβερά ή ευχάριστα, προκύπτουν πολλά θετικά πράγματα. Σίγουρα είναι πολύ δυσάρεστο όταν χάνεται μια νέα ζωή και όσοι δεν το έχουμε ζήσει πιθανόν να μην αντιλαμβανόμαστε τον πόνο.
Από την άλλη η δολοφονία του 15χρονου Αλέξη έδωσε όραμα σε όλους εμάς να βγούμε και να διεκδικήσουμε όσα επιτάσσει η αξιοπρέπεια μας. Αποχαυνωμένοι σ'ένα καθημερινό πέλαγος παραπληροφόρησης και δραματοποίησης χάριν τηλεθέασης, καταντήσαμε δουλικοί των τηλεαστέρων. Νιώθαμε στέρηση όταν άδειαζαν οι μπαταρίες των τηλεκοντρολ.

Μέσα από τα γεγονότα των ημερών τα οποία ζω καθημερινά σχεδόν από κοντά μέσα από διαδηλώσεις, λαϊκές γενικές συνελεύσεις σε γειτονιές και εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης, κατάλαβα ότι η πραγματικότητα δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτό που σερβίρεται στη μάζα ως "ενημέρωση". Μεθοδευμένη διαστρέβλωση της αλήθειας που εκ του αποτελέσματος αποδεικνύεται ότι εξυπηρετεί θολούς σκοπούς. Έτυχε να είμαι παρών σε σημαντικές καταστάσεις που αλλιώς παρουσιάστηκαν και αλλιώς συνέβησαν.

Οι ενεργή συμμετοχή μεγάλης μερίδας πολιτών και ειδικότερα νέων σε ότι γίνεται τις τελευταίες μέρες οδήγησε σε μια απίστευτης ποιότητας δημιουργική σκέψη αντίδρασης. Παράχθηκαν ιδέες και ακούστηκαν θέσεις και προτάσεις σε συγκεντρώσεις, συνελεύσεις, blog, φόρουμ, έντυπα, προκυρήξεις και άλλα μέσα που περιέχουν ουσιαστικές προτάσεις και σκέψεις για το παρών και το μέλλον. Για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα και τα παραπολιτικά δρώμενα που συντηρούν τη φθίνουσα πορεία της κοινωνίας μας.

Από τις 6 του Δκέμβρη και μετά πιστεύω ότι περάσαμε αυτό που διεθνώς ονομάζεται point of no return. Πλέον δεν μπορούμε να κάνουμε πίσω και είμαστε χρεωμένοι με το μέλλον των παιδιών μας.
Δε μας πρέπουν καλλικάντζαροι με στολές, γκλοπ και ασπίδες που φυλάνε χριστουγεννιάτικα δέντρα για να μην καούν. Δεν μας πρέπουν ληγμένα χημικά και δακρυγόνα.
Μας αξίζει να ζούμε σαν άνθρωποι

Thomas S. Eliot

Ποίηση T.S. Eliot,1925(The Hallowed Men)

ΟΙ ΚΟΥΦΙΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ

είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι,
οι βαλσαμωμένοι άνθρωποι
σκύβοντας μαζί
κεφαλοκαύκι γεμισμένο άχυρο. Aλίμονο!
οι στεγνές φωνές μας όταν
ψιθυρίζουμε μαζί
είναι ήσυχες κι ανόητες
σαν άνεμος σε ξερό χορτάρι
ή πόδια ποντικών σε σπασμένο γυαλί
στο ξερό μας κελάρι

σχήμα χωρίς μορφή, σκιά χωρίς χρώμα,
παραλυμένη δύναμη, χειρονομία χωρίς κίνηση

αυτοί που πέρασαν
με ολόισια μάτια, στου θανάτου το άλλο βασίλειο
μας θυμούνται -αν καθόλου μας θυμούνται-
σαν κούφιους ανθρώπους
σα βαλσαμωμένους

μάτια δεν τολμώ να δω στα όνειρα
στου θανάτου το ονειρικό βασίλειο
αυτά δεν εμφανίζονται εκεί:
τα μάτια είναι
ηλιόφως σε μια σπασμένη κολώνα
εκεί, είναι ένα δέντρο χορεύοντας
και φωνές
στου ανέμου το τραγούδισμα
πιο μακρινές και πιο τελεστικές
από ένα μαραμένο αστέρι

ας είμαι όχι πιο κοντά
στου θανάτου το ονειρικό βασίλειο
ας φορέσω επίσης
τις μεταμφιέσεις
αρουραίου τρίχωμα, κοράκου δέρμα, κουρελούδες
σ' έναν αγρό
φερόμενος όπως φέρεται ο άνεμος
όχι πιο κοντά

όχι αυτή την τελική συνάντηση
στου λυκόφωτος το βασίλειο

αυτή είναι η νεκρή χώρα
αυτή είναι του κάκτου η χώρα
εδώ τα πέτρινα είδωλα
σηκώνονται, εδώ λαμβάνουν
την ικεσία ενός χεριού νεκρού ανθρώπου
κάτω απ' το σπίθισμα σβησμένου άστρου

αυτό είναι σαν αυτό
στου θανάτου το άλλο βασίλειο
ξυπνώντας μόνοι
την ώρα που είμαστε
τρέμοντας με τρυφερότητα
χείλη που θα φιλούσαν
κάνουν προσευχές σε τσακισμένες πέτρες

αόμματοι
αν δεν τα μάτια μας ξαναφανούν
όπως το αέναο άστρο
του πολύφυλλου ρόδου
στου θανάτου το λυκοφωτικό βασίλειο
η ελπίδα μόνο
των κενών ανθρώπων
των άδειων ανθρώπων

μεταξύ ιδέας
και πραγματικότητας
μεταξύ κίνησης
και δράσης
πέφτει η σκιά

μεταξύ αντίληψης
και δημιουργίας
πέφτει η σκιά

η ζωή είναι πολύ μακριά

μεταξύ πόθου
και σπασμού
μεταξύ δύναμης
και ύπαρξης
μεταξύ ουσίας
και πτώσης
πέφτει η σκιά
γιατί δικό σου είναι το βασίλειο

γιατί δική σου είναι η ζωή
γιατί η ζωή σου είναι δική σου
δική σου

αυτός είναι ο τρόπος που τελειώνει ο κόσμος
όχι μ' ένα πάταγο αλλά μ' ένα λυγμό